บความเมตตาจากนาง ถือว่าได้รับโชควาสนาจากการเสี่ยงภยันตราย อย่างไรเสียใต้หล้านี้ก็ไม่มีโชคร่วงหล่นมาจากฟากฟั้า จริงหรือไม่เจ้าคะ?”
เจียงเสวี่ยหนิงคิดในใจ กล่าวได้ถูกต้อง
อาจเพราะนางไม่ได้เปล่งวาจาอยู่นาน ดูนิ่งเงียบอย่างเห็นได้ชัด ทำให้คนเข้าใจผิดคิดว่านางหดหู่ริษยา
เมิ่งซื่อกลับเป็นฝั่ายพูดปลอบใจนางเสียอีก“ลูกหนิงเจ้าก็อย่าเศร้าโศกไปเลย จวนหย่งอี้โหวเพิ่งจะเกิดเรื่อง ถึงอย่างไรจวนของพวกเราก็เคยเจรจางานมงคลกันอย่างลับ ๆ ลูกหนิงไม่ทำตัวให้เป็นจุดสนใจสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน คนครอบครัวเดียวกันจะสุขหรือทุกข์ก็ต้องร่วมเผชิญยามนี้มีลูกฮุ่ยคอยรับมืออยู่เบื้องหน้า ภายหลังเจ้าต้องได้รับผลประโยชน์แน่”
เมิ่งซื่อย่อมไม่พอใจพฤติกรรมในอดีตของลูกหนิงอยู่บ้าง แต่ที่ลูกฮุ่ยเข้าวังได้เป็นเพราะพึ่งใบบุญของลูกหนิง นอกจากนี้นางยังจำได้ว่าตนเป็นมารดาแท้ ๆ ของเจียงเสวี่ยหนิง จึงไม่ได้เลือกที่รักมักที่ชังออกนอกหน้าเกินไปนัก
นับประสาอะไรกับช่วงเวลาอันยากลำบากเช่นนี้คนครอบครัวเดียวกัน เมื่อมีผู้หนึ่งรุ่งโรจน์ทุกคนล้วนรุ่งโรจน์ตาม เมื่อมีผู้หนึ่งเสียหายทุกคนล้วนเสียหายตาม ไม่อาจแตกความสามัคคีในช่วงเวลาเช่นนี้ได้เป็นอันขาด
เจียงเสวี่ยหนิงกลับเคลื่อนสายตาอันแปลกประหลาดหน่อย ๆ ขึ้นมองนาง
สุดท้ายเมิ่งซื่อก็เห็นเกียรติยศของวงศ์ตระกูลเป็นสำคัญ
อีกฝั่ายกล่าวกับตนด้วยท่าทีเป็นมิตรเช่นนี้หากเป็นชาติก่อนเจียงเสวี่ยหนิงอา
