จหรือไม่?”ครั้นกล่าวจบเขาก็หมุนกาย หยิบกระบี่ขึ้นมาจากโถใส่ม้วนภาพวาด แต่กระนั้นก็ไม่ได้เดินออกไปทางประตู กลับผลักบานหน้าต่างแล้วปีนข้ามเพื่อกระโดดลงไปทันที
เบื้องนอกมีแต่หิมะสีขาวโพลน
เมื่อหน้าต่างเปิด สายลมก็พัดหอบเข้ามา
การมองเห็นของแม่นางหงเจียนถูกคั่นด้วยม่านชมพูชั้นหนึ่ง แม้นางจะอยู่ในสถานเริงรมย์มานานจนมากประสบการณ์แล้ว ทว่ายามยกมือค่อย ๆ ลูบริมฝีปากและย้อนนึกถึงจุมพิตเมื่อครู่ก็ยังมีอาการใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่บ้าง นางทอดสายตามองหน้าต่างบานนั้นด้วยอาการเหม่อลอย แม้คนจากไปแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้สติกลับคืนมาอยู่ดี
*****
ขามาเจียงเสวี่ยหนิงมาพร้อมโจวเปั่าอิง ทว่าขากลับวังหลวงพวกเซียวซูเรียกตัวอีกฝั่ายไปแล้วฉะนั้นจึงเหลือเจียงเสวี่ยหนิงแต่เพียงผู้เดียว
นางกำถุงเมล็ดสนที่เยี่ยนหลินมอบให้ นั่งเหม่อลอยอยู่นาน
ในสมองมีแต่คำพูดที่เซี่ยเวยกล่าวเมื่อครู่ทว่าตอนนั้นนางเพิ่งจะเกิดใหม่ ทำให้ยามเผชิญหน้าเซี่ยเวย ภายในใจจึงมีแต่ความกลัว ทั้งยังเอาแต่ระแวงเรื่องที่อีกฝั่ายต้องการจะฆ่าตนไม่ค่อยสนใจเรื่องอื่นเลยจริง ๆ
ดังนั้นต่อให้นางเค้นสมองก็คิดอะไรที่เป็นประโยชน์ไม่ได้แม้แต่น้อย
คิดอยู่พักหนึ่งจู่ ๆ นางก็ย่นหัวคิ้ว ไฉนนางจะต้องไปนึกถึงเซี่ยเวยด้วย ไม่ว่าก่อนหน้านี้คนผู้นี้จะเคยพูดสิ่งใดเอาไว้ แต่ฟังจากน้ำเสียงเมื่อครู่ดูเหมือนจะไม่ลงมือกับตนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้มอบความกล้าให้นางอีกเป็นร้อย
