คาพยพและบุคลิกท่วงทีแล้วก็ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นใบหน้าที่สุขุมเรียบร้อย
ยามนี้อายุเพิ่งจะใกล้สิบเก้ายังไม่ครบยี่สิบปีก็งามเช่นนี้แล้ว หากเจริญวัยต่อไปอีกสักนิดจะไม่ยิ่งกว่านี้อีกหรือ
เขารู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูกห้องทำพิณมิใช่สถานที่ที่ใครจะเข้ามาก็ได้
อย่างไรเสียยามนี้ก็อยู่ต่อหน้าคนนอก อีกทั้งเด็กสาวสมัยนี้ล้วนฉลาดเฉลียว หลี่ว์เสี่ยนจึงไม่ได้เอ่ยอะไรอีก พยายามดันกรามที่อ้าค้างของตนขึ้นมา ก่อนประสานมือคารวะเจียงเสวี่ยหนิงเพื่อแสดงการขอขมา “โปรดอภัยที่คนแซ่หลี่ว์ดวงตาไร้แวว ประหลาดใจมากเกินไปจนจดจำไม่ได้ ที่แท้ก็คุณหนูรองแห่งจวนรองเสนาบดีเจียงนี่เอง ‘เจียวอัน’ คราวก่อนใช้งานดีหรือไม่?”
มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่ายามเจียงเสวี่ยหนิงมองเห็นหลี่ว์เสี่ยน นางเองก็ตื่นตระหนกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!
ผู้อื่นไม่ล่วงรู้ความสัมพันธ์ของหลี่ว์เสี่ยนกับเซี่ยเวย แต่นางรู้
ชั่วขณะนั้นนางเกือบเผยพิรุธ โชคยังดีที่พอหลี่ว์เสี่ยนเห็นนางก็ประหลาดใจอย่างยิ่งยวด อีกทั้งความสนใจของเซี่ยเวยยังไปอยู่ที่หลี่ว์เสี่ยนจนมิได้สังเกตนางแม้แต่น้อย จึงทำให้นางมีโอกาสได้หายใจหายคอ รีบปรับอารมณ์เพื่อกลบเกลื่อนทันที
เมื่อได้ยินหลี่ว์เสี่ยนถามถึงเจียวอัน เจียงเสวี่ยหนิงก็สงบสติอารมณ์และตอบว่า“ขอบพระคุณเถ้าแก่หลี่ว์ที่ตอนนั้นช่วยหาพิณให้พิณเป็นพิณโบราณจึงยอดเยี่ยมเป็นธรรมดา นี่เถ้าแก่หลี่ว์มาส่งพิณที่จวนของเซี่ยเซียนเซิงห
