ุดอาการสั่นเทาลงไปได้ นางหมุนกายกลับมาถามว่า “ตอนนี้เซียนเซิงยังคิดจะฆ่าข้าอยู่อีกหรือเปล่าเจ้าคะ?”
“…”
เซี่ยเวยเพิ่งจะปิดกล่อง ชั่วพริบตานั้นราวกับมีสิ่งอื่นถูกผนึกลงไปในกล่องด้วย
เขามองนางกลับ ภายในแววตามีแต่ความมืดมนไร้คลื่นอารมณ์จู่ ๆ ก็คล้ายจะเหนื่อยล้าขึ้นมาเล็กน้อย “วันนั้นพูดไปตั้งมากมาย แต่เจ้าจำได้แค่ข้าพูดว่าจะฆ่าเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
เจียงเสวี่ยหนิงอึ้งงัน
นางสับสนงุนงงขึ้นมาในบัดดล นึกอะไรไม่ออกทั้งสิ้น พยายามทบทวนว่าตอนนั้นเซี่ยเวยยังพูดอะไรอีกบ้าง
แต่เซี่ยเวยกลับโบกมือเอ่ยว่า “กลับวังไปเถอะ”
กล่าวจบก็ส่งเสียงเรียก “เจี้ยนซู ส่งนางออกไป”
