เรื่องอะไรกันล่ะ
มิได้ชอบดูฝนมากขนาดนั้น มิได้รู้ว่าชื่อนางมีคำว่า ‘หิมะ’ อยู่ด้วย หรือว่า…
มิได้รังเกียจมากขนาดนั้น
ตอนนั้นนางรู้สึกกระวนกระวายอย่างหาได้ยากยิ่ง ดวงใจซึ่งร้อนรุ่มเล็กน้อยเต้นกระดอนในอก ใคร่หันหน้ากลับไปยืนยันยิ่งนักว่านี่ใช่คำตอบของเขาหรือเปล่า ใคร่เอ่ยปากถามอีกสักครั้งว่า‘ไม่ได้รังเกียจข้ามากขนาดนั้นใช่หรือไม่’
นางยังคงกำปินระย้าซึ่งเพิ่งจะปลดลงมาจากศีรษะเมื่อสักครู่หงส์คาบพู่ระย้าเปล่งกระกายจรัสตา
เพียงแต่ชั่วขณะที่แสงอันเจิดจ้าส่องกระทบเสียดแทงนัยน์ตาก็ทำให้นางรู้สึกตัวได้ว่าตนคือฮองเฮา หากก้าวล้ำเส้นขึ้นมาจริง สิ่งที่รอคอยนางและจางเจอคือหายนะ
นางประหวั่นแล้ว ลนลานแล้ว
นางไม่กล้าถามมากไปกว่านี้อีก
วันนั้นฝนตกอยู่นาน เป็นครั้งแรกที่เจียงเสวี่ยหนิงหวังว่ามันจะตกอยู่นอกกระท่อมหลังนี้ภายในปั่าแห่งนี้ ตราบชั่วนิจนิรันดร*****
สุดท้ายแขกเหรื่อก็จากไปหมด
เยี่ยนหลินพูดว่า ‘คุณหนูรองเจียง ช่วยเก็บกระบี่ของข้าให้ดีล่ะ’
ดังนั้นก่อนจากไปเจียงเสวี่ยหนิงจึงนำกระบี่ที่ตนเป็นผู้นำมาเก็บลงกล่องอีกครา ยามสัมผัสก็รู้สึกว่าตัวกระบี่หนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย ประกายเย็นเยียบซึ่งแผ่ปกคลุมบนตัวกระบี่ส่องสะท้อนความทุกข์ระทมของโลกมนุษย์
มีคนจากวังหลวงมารับตัวเสิ่นจื่ออีกลับไปก่อนเสิ่นจื่ออีคร้านจะพูดจาให้มากความ ตามกลับไปด้วยตนเอง
เซียวซูเดินรั้งท้ายเล็กน้อย ก่อนจากไปก็มองเจียงเสวี่ยหนิงพร้
