าผู้คนโดยรอบ
เซียวเยี่ยมองกลับมา ส่วนตัวนางก็อดมองไปทางเซียวเยี่ยไม่ได้
ชั่วพริบตานั้นไอเย็นเยียบสายหนึ่งก็คืบคลานขึ้นมาตามกระดูกสันหลังของเซียวเยี่ย รอยยิ้มที่มีอยู่ก่อนหน้าพลันสลายสิ้น แหกปากตะโกนลั่นเร็วปรื๋อยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก “ท่านพ่อช่วยข้าด้วย!”
เซียวหย่วนซึ่งกำลังจะเงื้อดาบกดลงบนลำคอจางเจอตะลึงงันในบัดดล
เขาหันกลับไปมอง เห็นเซียวเยี่ยซึ่งยืนอยู่ทางนั้นชักเท้าจะวิ่งมาทางนี้
เสิ่นจื่ออีพลันร้อนใจ
เจียงเสวี่ยหนิงยืนอยู่ค่อนข้างใกล้บริเวณนอกห้องโถง เป็นเส้นทางที่เซียวเยี่ยกำลังจะผ่านมาพอดีนางหนังตากระตุก คิดว่าแผนการที่วางไว้ไม่อาจไล่ตามสถานการณ์ที่พลิกผันได้ทัน แม้จะบอกตัวเองในใจมาเป็นหมื่นครั้งแล้วว่าห้ามเปิดเผยร่องรอยของตนในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้เด็ดขาด แต่ชั่วพริบตาที่เซียวเยี่ยกำลังวิ่งตะลีตะลานผ่านหน้า นางก็กัดฟันราวกับรวบรวมความกล้าได้!
ปึก!
นางเตะขาข้างหนึ่งไปข้างหน้าโดนหัวเข่าเซียวเยี่ยเข้าพอดี!
คุณชายใหญ่ผู้นี้วิ่งหนีเอาตัวรอดอยู่ดี ๆ ขณะกำลังคิดว่าโชคดีที่ตนประสาทไว มิเช่นนั้นคงกลายเป็นเครื่องมือให้ผู้อื่นจับเป็นตัวประกันเสียแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะเจอลูกเตะอันชั่วร้ายเช่นนี้ระหว่างทางเสียได้!
เวลาเพียงชั่วประกายไฟ ใครจะไปตอบสนองได้ทัน
ตอนเขาเห็นเจียงเสวี่ยหนิงก็ใจหายวาบความเจ็บปวดรุนแรงส่งผ่านจากหัวเข่า ถลาล้มลงบนพื้นเบื้องหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว ศีรษะกระแทกพื้น
