กกระทบบนใบหน้าเฉยเมยไร้อารมณ์ของเขา กล่าวราวกับกำลังเตือนด้วยความหวังดี “หากท่านกั๋วกงจะสังหารข้าน้อยด้วยโทสะก็ไม่เป็นไรขอรับ แต่ถึงกระนั้นก็ยังต้องส่งพระราชโองการกลับไปยังวังหลวงเพื่อขอให้สำนักราชเลขานุการลงตราประทับ จากนั้นถึงจะนำมาถ่ายทอดได้อยู่ดี”
ทั้งที่พระราชโองการมาถึงแล้ว ส่วนทหารก็มาปิดล้อมจวนแล้วด้วยซ้ำ แต่คนผู้นี้กลับบอกว่ารับสั่งของฝั่าบาทไม่มีผล ต้องส่งกลับไปประทับตราก่อนค่อยกลับมายึดทรัพย์ใหม่!
มีอย่างนี้ที่ไหนกัน มีอย่างนี้ที่ไหนกัน!
เซียวหย่วนมีชีวิตอยู่มาเกือบห้าสิบปียังไม่เคยพบเรื่องแปลกประหลาดพิสดารเช่นนี้มาก่อนเขาโมโหเดือดดาลเป็นล้นพ้นจนควันแทบจะพวยพุ่งจากทวารทั้งเจ็ด พูดจาไม่เป็นประโยค มือสั่นระริกไม่หยุด “เจ้า! เจ้า เจ้า…”
