เป็นเสนาบดีคนเดิมกลับถูกถอดยศ เขาลากลับบ้านเกิดเพราะโรคชรา ไม่ถึงครึ่งปีก็เสียชีวิตในบ้าน สาเหตุมาจากความยากจนและโรคภัยไข้เจ็บ
สหายในวงราชการที่ไปกล่าวคำไว้อาลัยมีแค่กู้ชุนฟาง
ด้วยเหตุนี้จึงคาดเดาได้เป็นส่วนใหญ่ว่า ฉู่ซีอี๋ซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงเสนาบดีสำนักราชเลขานุการและมีสถานะเทียบเท่ากับอัครมหาเสนาบดีของราชสำนัก เหตุใดถึงตกต่ำจนมีจุดจบเช่นนี้
จางเจอเคลื่อนสายตาออกจากพื้นที่ว่างเปล่าซึ่งเดิมทีควรมีรอยประทับตราไปยังใบหน้าเซียวหย่วน “พระราชโองการที่อยู่ในมือท่านกั๋วกงเกรงว่าไม่อาจอ่านและยังไม่อาจมีผลบังคับใช้กระมัง”
เซียวหย่วนเหลือจะทน พลันชักดาบชี้ลำคอเขา!
น้ำเสียงเปียมด้วยโทสะจนยากจะปกปิด“เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมบังอาจกล่าววาจาเหลวไหล! เจ้ามีสิทธิ์วิจารณ์พระราชโองการที่ฝั่าบาททรงพระอักษรด้วยพระองค์เองอย่างนั้นหรือ?! วันนี้ข้าจะตัดหัวเจ้าเพื่อลงโทษในฐานะกบฏ!”
เจียงเสวี่ยหนิงคิดไม่ถึงว่าจางเจอจะออกหน้ามาพูด มิหนำซ้ำยังกล่าววาจาทำนองนี้อย่างต่อเนื่องอีก กฎหมายต้าเฉียนที่เขาท่องออกมาอย่างคล่องแคล่วนั้นถูกต้อง เพียงแต่นางไม่รู้ว่าสถานการณ์ในวันนี้เมื่อชาติก่อนเป็นเช่นไรกันแน่นางพลันใจเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมา!ส่วนด้านเฉินอิ๋งนั้นค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกห่างตั้งแต่ตอนจางเจอเริ่มเอ่ยวาจาแล้ว
อย่างไรก็ตามจางเจอกลับมีท่าทีนิ่งเฉยยิ่งนัก
จางเจอยื่นมือส่งพระราชโองการกลับไปประกายดาบเย็นเยียบต
