เบื้องหน้าเรือนชิ่งอวี๋ ทุกคนตั้งสุราเรียงรายด้านหน้าเป็นที่เรียบร้อย ล้วนร่วมดื่มสุราพลางเล่นสิงจิ่วลิ่ง[1]
ความสามารถในการดื่มสุราของเจียงเสวี่ยหนิงอยู่ในขั้นธรรมดา แต่ก็ถูกเสิ่นจื่ออีลากตัวมาให้ดื่มบ้างเช่นกัน
นางแตะต้องสุราเพียงเล็กน้อยใบหน้าก็เรื่อแดง งดงามยิ่งนัก
เสิ่นจื่ออีอดปรบมือไม่ได้ ชี้นางพลางถามทุกคน “ดูสิ หนิงหนิงงามหรือไม่?”
ทุกคนในที่นั้นส่วนใหญ่เป็นสหายของเยี่ยนหลิน ต่างมีนิสัยของหนุ่มน้อยกันทั้งสิ้น
เมื่อครู่ติดที่ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน จึงไม่สะดวกมองมาทางฝังของสตรี แต่ยามนี้เมื่อเสิ่นจื่ออีเอ่ยถาม หนุ่ม ๆ ทั้งหลายรวมถึงเหยียนผิงอ๋องจึงแอบชำเลืองมองนาง บางคนซึ่งยังไม่ประสีประสาเรื่องความรักและหนังหน้าบางพลันหน้าแดงฉ่า
มีเพียงเยี่ยนหลินที่มองมาอย่างเปิดเผยและจริงจัง เขากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “งามมาก”
เจียงเสวี่ยหนิงพูดไม่ออก
เดิมทีนางหน้าแดงเพราะดื่มสุรา บัดนี้พวงแก้มซึ่งแดงระเรื่อกลับจัดจ้านขึ้นอีกหลายส่วนเพราะถ้อยคำง่าย ๆ เพียงสองคำนี้จนแดงซ่านเผยให้เห็นความงามทรงเสน่ห์ซึ่งทำให้ผู้อื่นไม่อาจละสายตายิ่งกว่าเดิม
ทุกคนต่างหัวเราะสรวลเสเฮฮาและกระเซ้าเย้าแหย่ พอได้ร่ำสุราและสนทนากันก็ราวกับลืมเลือนทุกสิ่ง แม้แต่เรื่องน่ากลัดกลุ้มรำคาญใจยังทิ้งไว้โดยไม่แยแส
พวกของเซียวซูซึ่งมาสายไปพักหนึ่ง ครั้นมาถึงก็ได้เห็นภาพเช่นนี้แล้ว
นางอยู่ตรงระเบียงทางเดิน ฝีเท้าหยุดชะงักพระสหาย
