หญิงสาวรักชอบแมว นับเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปยิ่ง
เยี่ยนหลินเห็นแล้วก็อดมองนางพลางยิ้มแย้มไม่ได้
สายตาของทุกคนถูกเจียงเสวี่ยหนิงดึงดูดกันหมด ทำให้แทบไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นอาการแข็งทื่ออึดใจก่อนของเซี่ยเวย ครั้นเคลื่อนสายตากลับมาอีกครา เซี่ยเวยก็ปราศจากพิรุธใด ๆ แล้ว
เสิ่นจื่ออีมองเซี่ยเวยด้วยความสงสัยใคร่รู้“เซี่ยเซียนเซิงกำลังจะไปที่เรือนเฉิงชิ่งหรือ?”
เซี่ยเวยไม่ตอบ
พ่อบ้านค้อมกายคารวะเสิ่นจื่ออี ก่อนอธิบายด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ยากนักที่แขกผู้สูงส่งเยี่ยงรองราชครูเซี่ยจะมาเยือนได้ ท่านโหวจึงเรียนเชิญให้รองราชครูไปสนทนาโดยเฉพาะพ่ะย่ะค่ะ”
นี่ก็แปลกอยู่บ้าง
ทั้งเบื้องบนจดเบื้องล่างราชสำนักต่างรู้กันดีว่าเซี่ยเวยผู้นี้อัธยาศัยดี แต่น้อยครั้งนักจะเคยได้ยินว่าเขาไปมาหาสู่หรือสนิทสนมกับผู้ใด ที่ผ่านมามีแต่ผู้อื่นคิดประจบประแจงเขาและไปเยี่ยมคารวะถึงที่ ทว่ายังไม่เคยได้ยินว่าเจ้าตัวเป็นฝั่ายไปเยี่ยมคารวะใครเลย
เนื่องจากรู้ว่าอีกสักครู่จะเริ่มพิธีสวมกวานแล้ว ทุกคนจึงไม่กล้าชวนสนทนาจนทำให้เขาเสียเวลา
แน่นอนว่าเซี่ยเวยแต่เดิมก็มีศักดิ์เป็นอาจารย์ของพวกตน ไม่อาจซักถามอะไรให้มากความได้อยู่แล้ว
ด้วยเหตุนี้หลังจากโอภาปราศรัยกันไม่กี่ประโยค พ่อบ้านก็นำเซี่ยเวยเดินผ่านระเบียงจวน อ้อมประตูฉุยฮวา[1]ทางด้านหลัง มุ่งหน้าไปยังเรือนเฉิงชิ่งเมื่อเห็นเงาร่างเขาจากไปไกลแล้ว ในที่สุดเจียงเสวี่ยหนิงก็โล่ง
