ใจได้เสียที
เมื่อจิตใจผ่อนคลายลง แรงที่มือก็ผ่อนคลายตาม
แมวลายอยู่ไม่สุขตัวนั้นสบโอกาส มันดีดสองขาพุ่งตัวออกจากอ้อมอกนาง พร้อมกันนั้นก็ส่งเสียงร้อง ‘เมี้ยว’ แล้วกระโดดผลุงขึ้นไปบนราวระเบียง จากนั้นหายวับไปในหมู่ภูเขาจำลองซึ่งเหลื่อมซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ริมน้ำ
จนถึงตอนนี้ นางจึงเพิ่งรู้สึกได้ถึงความเจ็บแสบนิด ๆ ที่ส่งผ่านจากข้อมือ
ครั้นหลุบตามอง บริเวณข้อมือถูกข่วนจนเป็นรอยเลือดสายหนึ่งตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ
มองปราดเดียวก็รู้ว่าน่าจะถูกเล็บแมวข่วนตอนอุ้ม
เพียงแต่เมื่อครู่นางจิตใจจดจ่อเกินไป ความสนใจไม่ได้อยู่ที่นี่จึงไม่รู้สึก จนเมื่อจิตใจผ่อนคลายลง นางถึงค่อยรู้สึกเจ็บ
เสิ่นจื่ออียังคงมองทิศทางที่เซี่ยเวยหายลับไปอดใช้แขนกระทุ้งเยี่ยนหลินขณะพูดกระเซ้าไม่ได้“วันหน้าถือว่าเจ้าเยี่ยนหลินมีหน้ามีตามากที่สุดในบรรดาบุตรหลานชนชั้นสูงในเมืองหลวงแล้วสิถึงกับเชิญเซี่ยเซียนเซิงมาตั้งนามรองให้เจ้าได้ ไม่รู้ว่าจะทำให้ผู้อื่นอิจฉาตาร้อนกันสักกี่คน”
เยี่ยนหลินเพิ่งถอนสายตาในยามนี้เช่นกัน
เขาหลุบตาเล็กน้อย “คงเพราะเห็นแก่หน้าท่านพ่อกระมัง”
เหยียนผิงอ๋องกลับไม่ได้สนใจมากมายขนาดนั้น เดินไปด้านข้างพร้อมโวยวาย “ไม่สน ๆ สรุปแล้วก็คือเรื่องดี ตอนนี้ยังเหลืออีกหนึ่งชั่วยามจะเริ่มจัดพิธี วันนี้ทุกคนต่างมาเป็นแขก เยี่ยนหลินเจ้าเป็นเจ้าภาพ เจ้าภาพพึงตามใจแขก ไม่ง่ายเลยนะกว่าพวกเราจะได้มา เช่นนั้นเจ้าก็ควรดูแลพ
