้าอันผ่อนคลายจึงกลายเป็นหนักอึ้ง
นางยังจดจำพิธีสวมกวานในชาติก่อนได้
ตอนนั้นนางไม่รู้สถานการณ์ของราชสำนักแม้แต่น้อย ทั้งไม่รู้ด้วยว่าขณะนั้นจวนหย่งอี้โหวกำลังตกอยู่ในเภทภัย นางตัดสินใจเป็นมั่นเหมาะแล้วว่าจะพยายามเป็นฮองเฮา เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลาปฏิบัติการจริง เพราะฉะนั้นจึงยังรักสนุก มีนิสัยเป็นเด็กน้อย มัวแต่ครุ่นคิดเรื่องจะตามหาของขวัญครบรอบวันเกิดอันแสนพิเศษให้เยี่ยนหลิน
คิดไม่ถึงว่าวันนั้นกลับเสียเวลาระหว่างทาง
นางไปสาย
ครั้นรถม้านางมาถึง จวนโหวก็มีกลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งทั่วทั้งจวนมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วชุดเกราะทหารเปล่งประกายเย็นเยียบ เสียงร่ำไห้ดังระงมด้านใน เหล่าชนชั้นสูงที่เข้าไปร่วมงานตกใจจนหน้าซีดเข่าอ่อน วิ่งหนีเอาตัวรอดออกมา
นางคว้าตัวไว้ผู้หนึ่งพร้อมถามว่า “มีอะไรหรือ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ไม่มีผู้ใดตอบนาง
นางจึงนำของขวัญวันเกิดที่ตนตระเตรียมมาเข้าไปตามหาคน
ทว่าทหารขวางนางเอาไว้
นางยืนกรานว่าจะต้องเข้าไปให้จงได้
ขณะนั้นเองก็มีศีรษะหนึ่งกลิ้งออกมาจากด้านใน ร่วงตุ้บลงบนขั้นบันได โลหิตสาดกระจายเป็นหย่อมบนพื้น นางตื่นตระหนกในบัดดล ครั้นหันหน้าไปมองผู้ที่ถืออาวุธเหล่านั้น ก็พบว่าทุกคนต่างมองนางด้วยความเย็นชา
ไม่รู้ว่าผู้ใดคว้าตัวนางเอาไว้ ในที่สุดก็ลากนางออกไป
ครั้นกลับจวน นางก็ล้มปั่วย
และนั่นหมายความว่า ชาติก่อนนางไม่ได้เข้าร่วมพิธีสวมกวานของเยี่ยนหลินด้วยซ้ำเยี่ยนหลินจึงเข้
