บทที่ 6 ผู้มีพรสวรรค์ด้านการฝึกฝน
เหล่าศิษย์ที่เป็นบุตรหลานของผู้ฝึกยุทธ์หลายคนต่างอุทานด้วยความตกใจ หลังจากชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็เปิดวงล้อมออก แล้วตะโกนไปยังเหล่าศิษย์ที่มาจากตระกูลมั่งคั่งอีกกลุ่มหนึ่งว่า “ใบบรรดาพวกเรามีผู้มีพรสวรรค์หนึ่งคนแล้ว ภายในสี่วันเขาฝึกฝนจนสามารถส่งปราณยุทธ์ออกมาได้หนึ่งเส้นแล้ว น่าขันที่พวกโง่เขลาเหล่านั้นทำงานหนักมาสามวัน แต่ยังไม่สามารถกลั่นปราณยุทธ์ได้เลย!”
เมื่อเหล่าศิษย์ทายาทตระกูลมั่งคั่งอีกกลุ่มหนึ่งได้ยินการยั่วยุจากฝั่งนี้ ต่างก็แสดงสีหน้าโกรธเคืองออกมาทันที เด็กหนุ่มคนหนึ่งหัวเราะแล้วพูดว่า “ฮ่าฮ่า มีอันใดน่าตื่นเต้นกัน? พูดถึงผู้ที่มีพรสวรรค์ พวกเรามีตั้งสองคนที่ฝึกฝนปราณยุทธ์หนึ่งเส้นได้แล้ว”
สองหนุ่มโอ้อวดอย่างภาคภูมิใจ พร้อมกับยกนิ้วก้อยขึ้นมา พบว่านิ้วของพวกเขากลายเป็นสีเขียวเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาฝึกฝนจนส่งปราณยุทธ์หนึ่งเส้นได้สำเร็จแล้ว
“ฮ่าฮ่า พวกเราเริ่มฝึกฝนช้ากว่าพวกเจ้าตั้งสามวัน แต่พวกเจ้ากลับมีผู้ที่ฝึกฝนจนส่งปราณยุทธ์ออกมาได้น้อยกว่าพวกเราเสียอีก พึ่งพาชาติตระกูลไปแล้วจะมีประโยชน์อันใด? บิดาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ บุตรชายก็ต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์งั้นหรือ?”
“คนเกียจคร้านที่ไม่เคยทำอะไรเลยเช่นพวกเจ้า จะรู้อะไรเกี่ยวกับความยากลำบาก กลับไปเป็นคุณชายที่บ้านเถิด!!”
…
เหล่าศิษย์ทายาทตระกูลมั่งคั่งที่ทำงานรับใช้มาเป็นเวลาสามวัน ต่างรู้สึ
