ปั๋อ ไม่รู้ว่าควรจะอธิบายเช่นไรแล้วจริง ๆ !
นางถูกขังคุกมาหนึ่งคืน ทั้งหนาวทั้งหิวนอกจากนี้พัศดียังโหดเหี้ยมเป็นพิเศษ ให้ข้าวเย็นชืดส่งกลิ่นเหม็นหืนแก่นาง กลางคืนก็ไม่จุดตะเกียงให้ ซ้ำนางยังได้ยินเสียงหนูร้องและวิ่งท่ามกลางความมืด ตกใจจนกรีดร้องสุดชีวิต…
หนึ่งคืนผ่านพ้นโดยไม่กล้าแม้แต่จะหลับตา
ครั้นจวนปั๋อส่งคนมารับตัวนางในเช้าวันต่อมา ดวงตาทั้งสองข้างก็ผ่านการร้องไห้จนบวมแดงตั้งแต่แรกแล้ว ภายในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เสื้อผ้าที่สวมก็สกปรก ผมเผ้ายุ่งเหยิงครั้นได้โถมร่างเข้าสู่อ้อมอกปั๋อฮูหยินก็ฟูมฟายสะอึกสะอื้น
โหยวเย่ว์นึกว่าพอกลับจวนแล้ว ฝันร้ายฉากนี้จะจบลง
คิดไม่ถึงว่านั่นเป็นเพียงการเริ่มต้น
เพิ่งกลับมาถึงจวนก็ถูกบิดาตำหนิต่อว่าและสั่งให้นางคุกเข่าบนพื้น เขาถามอย่างเอาผิดว่าไยนางถึงก่อเรื่องครั้งใหญ่เช่นนี้ได้ ทั้งยังบอกอีกว่าหากไม่ใช่เพราะนางทุบตีรังแกโหยวฟางอิ๋น ก็คงไม่ถึงขั้นชักนำองครักษ์เสื้อแพรมาหรอก!
มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่า ความจริงแล้วโหยวฟางอิ๋นต่างหากที่เงื้อม้านั่งคิดจะทำร้ายนางก่อน!
ตอนนั้นนางไร้ความกล้าจะโต้กลับเสียด้วยซ้ำ!
แต่ใครใช้ให้ยามปกตินางรังแกโหยวฟางอิ๋นจนเป็นนิสัยกันเล่า เป็นเหตุให้เมื่อเอาความจริงมาแก้ต่าง เบื้องบนจดบุพการี เบื้องล่างจดสาวใช้ไม่มีผู้ใดเชื่อนางแม้แต่คนเดียว ตรงกันข้ามกลับขมวดคิ้วคิดว่านางกำลังหาข้อแก้ตัว ผลักไสความรับผิดชอบ!
มิหนำซ้ำ หนึ
