้ำก็ไม่ซึม ปักเข็มก็ไม่เข้า น้ำมันกับเกลือยังไม่อาจกัดกร่อน กลับเหมือนบิดาเจ้าไม่มีผิดเพี้ยน หากคุณหนูตระกูลใหญ่มาแต่งกับเจ้าแล้วนางจะอดทนได้สักกี่น้ำเชียว?”
จางเจอก้มหน้าแกะห่อยา ไม่ตอบคำ
เจียงซื่อเห็นเขาเป็นคนนิ่งเงียบแบบนี้ ก็กล่าวอย่างอารมณ์เสีย “วันหน้าคงต้องให้แม่ช่วยเจ้าดูให้มากสักหน่อย หากหาสตรีที่รู้จักดูแลเอาใจใส่ได้จากครอบครัวธรรมดาทั่วไปก็คงดี ทางที่ดีที่สุดคืออ่อนโยนและมีคุณธรรม ไม่เพียงมีเจ้าอยู่ในดวงใจ แต่ยังต้องทนเจ้าได้ด้วย ไม่เช่นนั้นวันใดแม่ลงไปพบหน้าท่านพ่อเจ้าที่ปรโลก ใจก็ยังจะยึดติดกับเรื่องนี้อยู่ดี”
“…”
เชือกที่มัดห่อยานั้นถูกแกะออกแล้ว ตัวยาที่ผสมปนเปกันกระจัด-กระจายบนแผ่นกระดาษกลิ่นขมสะอาดแผ่กำจาย นิ้วมือที่มีข้อกระดูกเด่นชัดของจางเจอกดบนมุมกระดาษ มิได้ขยับเขยื้อน
ความทุกข์ทรมานสารพัดอย่างยามอยู่ที่คุกในชาติก่อนคล้ายก่อตัวอีกครั้ง
ผ่านไปเนิ่นนานเขาถึงสะกดกลั้นมันลงได้ ทั้งยังสะกดภาพดวงตาเปียมด้วยความปีติยินดีคู่นั้นที่มองสบเขาใต้กำแพงวังอันมืดมนไปได้เช่นกันพยายามฝังกลบเสียจนดวงใจรู้สึกเจ็บ จากนั้นถึงเงยศีรษะขึ้นมามองเจียงซื่อพร้อมกล่าวช้า ๆ
“ถ้อยคำเช่นนี้ ท่านอย่าพูดสุ่มสี่สุ่มห้าสิขอรับ”
