พบเมื่อครู่ซูบผอมอิดโรย แม้จะสวมเสื้อผ้าของสาวใช้แต่ก็ไม่อาจนำสาวใช้มาเทียบได้เพราะพิศดูสีหน้าท่าทางแล้วยิ่งไม่เหมือนสาวใช้เลย หรือว่าจะเป็น…
“บุตรีอนุภรรยาของชิงหย่วนปั๋อผู้นั้น?” หลี่ว์เสี่ยนหันหน้ากลับไปมองด้านในโรงเตี๊ยมสู่เซียงอีกรอบประหนึ่งเห็นผี ดวงตาสาดประกายครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง สุดท้ายก็หัวเราะออกมา“น่าสนใจ! น่าสนใจจริง ๆ …”
เขาปรบมือเบา ๆ ตัดสินใจเป็นมั่นเหมาะ
เดิมทีกะจะตรงกลับร้านโยวหวงทันที ทว่าตอนนี้เปลี่ยนความคิดแล้ว เขาขึ้นเสลี่ยงที่รออยู่ข้างทางก่อนเอ่ยว่า “ไปจวนตระกูลเซี่ย”
*****
โหยวฟางอิ๋นขึ้นชั้นบน
เลี้ยวซ้ายไปยังห้องด้านในสุด
นางหยุดฝีเท้าอยู่นอกประตู ยื่นมือเคาะเบาๆ“ขอเรียนถามว่าคุณชายเหรินอยู่หรือไม่?”
ปีนี้เหรินเหวยจื้ออายุยี่สิบสี่ปี สอบมาหลายครั้งก็ไม่ติดอันดับ ช่วงก่อนอายุยี่สิบแม้กระทั่งถงเซิงยังไม่เคยสอบผ่าน ฉะนั้นเขาจึงหยุดพักความคิดดังกล่าว ครั้นบิดาจากโลกนี้ไปก็รับช่วงกิจการนาเกลือต่อจากบิดา เพียงแต่นาเกลือของครอบครัวสืบทอดกันมาแล้วสามชั่วอายุคน ผ่านการใช้งานมานับร้อยปีจนเกือบจะเหือดแห้งหมดสิ้น ส่วนเขาก็เอาแต่ศึกษาตำรับตำรา ไม่เชี่ยวชาญเรื่องการดำเนินกิจการ เป็นเหตุให้ผ่านไปเพียงสองปีสภาพของครอบครัวก็ต่างจากกาลก่อนอย่างยิ่งยวด ทั้งยังถึงขั้นถดถอยลงเรื่อย ๆจนบัดนี้คนงานดั้งเดิมต่างก็จากไปกันหมด
เขาพยายามหยิบยืมเงินทองทุกแห่งหนทว่าไม่สำเร็จ จำต้องขายสม
