ก่อนจะจากไป เจียงเสวี่ยหนิงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นมาว่า “ท่านพ่อ ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะครึ่งปีต่อจากนี้ลูกคงจะอยู่ในวังหลวงเป็นส่วนใหญ่ นับดูแล้วราวสิบวันถึงจะได้กลับจวนสักครั้งระยะเวลาที่ได้อยู่จวนมีไม่มากจริง ๆ ทว่าที่เรือนของลูกกลับมีสาวใช้และหญิงรับใช้ทำงานอยู่กลุ่มหนึ่ง ถึงยามปกติต้องมีคนคอยปัดกวาดเช็ดถู แต่ก็ไม่จำเป็นต้องใช้งานมากขนาดนี้ ไม่สู้ประเดี๋ยวลูกตัดออกไปหลายคนหน่อย ส่วนถังเอ๋อร์กับเหลียนเอ๋อร์สองคนนี้ถือว่าจงรักภักดีกับลูก ไม่ทราบว่าพอจะขอให้หญิงรับใช้และผู้ดูแลจวนช่วยสอนพวกนางดูบัญชีได้หรือเปล่าเจ้าคะ หรือหากที่ชนบทมีกิจการไร่นาสาโทอันใด พอจะพาพวกนางไปเปิดหูเปิดตาเพื่อเรียนรู้ให้มากสักหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”เจียงปั๋อโหยวยังคงจมจ่อมกับความชื่นชมระคนสับสนที่ในที่สุดบุตรีคนรองก็รู้ความเสียทีครั้นได้ฟังคำพูดนี้ของนางจึงงุนงงอยู่บ้าง “พวกสาวใช้และหญิงรับใช้ที่ไม่ได้ใช้งานจะตัดออกไปสักครึ่งหนึ่งก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ไฉนต้องให้สาวใช้ประจำตัวสองคนนั้นของเจ้าไปเรียนรู้การทำบัญชีการดูแลกิจการด้วย?”
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกว่าตอนนี้ถือเป็นโอกาสอันดียิ่งแล้ว
นางใคร่ครวญก่อนจะเอ่ยว่า “ในเมื่อท่านพ่อทราบเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวังหลวง ก็น่าจะทราบว่าตอนนั้นลูกตกอยู่ในสภาวะเสี่ยงอันตรายปานใด และต้องโชคดีเพียงไรถึงรอดพ้นหายนะหนนี้มาได้ ลูกได้รับการเลี้ยงดูจากอี๋เหนียงจนเติบใหญ่ในชนบ
