ั้งสองอย่าง
เจียงเสวี่ยหนิงจ้องมองฝั่ายนั้นอยู่นาน ต่อมาก็พลันหัวเราะ เอ่ยว่า “บอกไปว่าให้สารถีตามอยู่ห่าง ๆ และอย่าเข้าใกล้มากนัก ข้าว่าพวกนางไปทางเดียวกับเรา ไม่สู้เดินทางให้ช้าลงสักหน่อยดีกว่า ดูซิว่าพวกนางจะทำอะไร”
ถังเอ๋อร์ลังเล “แต่ท่านกำลังจะไปหาเหรินเหวยจื้อผู้นั้นเพื่อร่วมหุ้นอะไรนั่นไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”หากถูกผู้อื่นชิงไปก่อนเล่า…
เจียงเสวี่ยหนิงมองสำรวจโหยวฟางอิ๋นอยู่นาน เมื่อแน่ใจแล้วว่าถึงจะดูเหมือนอิดโรย แต่ร่างกายไม่ได้เป็นอะไรมาก จึงปล่อยผ้าม่านลงอย่างแช่มช้า “เรื่องนี้ไม่รีบร้อน”
ถังเอ๋อร์แปลกใจยิ่งนัก “เหตุใดถึงไม่รีบร้อนล่ะเจ้าคะ?”
เจียงเสวี่ยหนิงไม่สะดวกจะอธิบายความพิสดารที่แฝงอยู่ในนั้น เพียงแต่จู่ ๆ ก็นึกถึงคำบางคำที่ทำให้นางตราตรึงอย่างลึกซึ้งจากชาติที่แล้วขึ้นมาได้ จึงกล่าวกลั้วหัวเราะ “เคยได้ยินคำว่า ‘เก็งกำไรหุ้น’ หรือไม่?”ไม่ใช่ว่าผู้ใดเข้าร่วมได้ก่อนจะเป็นผู้ชนะเสียหน่อย
