มดุร้ายปั่าเถื่อนอันไร้เหตุผลยามพบหน้าผู้อื่นอย่างที่เคยเป็นมา การได้เข้าวังครั้งหนึ่งกลับทำให้นางมีบุคลิกเยี่ยงผู้ได้รับการอบรมสั่งสอนเฉกเช่นกุลสตรีในตระกูลใหญ่มากกว่าเมื่อก่อนไม่รู้ตั้งเท่าใด
ทว่าความอัดอั้นตันใจบางอย่างกลับแผ่ซ่านโดยไม่ทราบต้นสายปลายเหตุที่ผ่านมาเจียงปั๋อโหยวมักหวังว่านางจะทำตัวรู้ความและมีจรรยามารยาทเช่นเดียวกับเสวี่ยฮุ่ยแต่ยามนี้ครั้นนึกถึงเด็กสาวนิสัยโอหังอวดดีผู้นั้นเขากลับรู้สึกว่าหากนางยังเป็นเช่นนั้นได้ตลอดไปก็คงดี
เขาหัวเราะเยาะตัวเองเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนกำลังจะพูดออกไป จู่ ๆ ก็รู้สึกยากจะเอ่ยปากไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงก้มศีรษะกล่าวว่า “ข้าได้ยินเรื่องที่เกิดกับเจ้าตอนอยู่ในวังแล้ว เช่นนั้นเจ้าเองก็คงได้ยินเรื่องของจวนหย่งอี้โหวที่อยู่ภายนอกมาแล้วเหมือนกันสินะ?”
เจียงเสวี่ยหนิงผงกศีรษะ
เจียงปั๋อโหยว “หลายวันก่อนเกิดเรื่องใหญ่ภายในวังหลวงเรื่องหนึ่ง หยกหรูอี้ที่สำนักพระราชวังถวายแด่ไทเฮาแกะสลักถ้อยคำมิบังควร เดิมทีถ้อยคำหลายประโยคนี้เป็นคำขวัญที่ใช้เพื่อ ‘ผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์’ ของนิกายสวรรค์ ทว่าครั้นสืบต่อไปก็พบว่า หากเรื่องนี้เป็นเพียงฝีมือของพวกกากเดนกบฏผิงหนานอ๋องน่ะช่างมันเถิด แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดกลับดึงเอาจวนหย่งอี้โหวเข้าไปพัวพันด้วยได้ สงสัยว่าจวนหย่งอี้โหวจะสมคบคิดกับพรรคพวกที่หลงเหลือของผิงหนานอ๋อง ถึงขั้นยังบอกอีกว่าพวกเขาสมคบคิดกับนิกา
