เซี่ยเวยมองนางอยู่นานมากแล้วจริง ๆ
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกว่าสายตาของเขาเย็นชาเล็กน้อย
แล้วเซี่ยเวยก็ถามขึ้นมาว่า “เยี่ยนหลินรู้หรือไม่?”
แม้จะไม่ได้เอ่ยถามอย่างโจ่งแจ้ง แต่เจียงเสวี่ยหนิงก็คาดเดาได้ว่าเซี่ยเวยรู้เรื่องความสัมพันธ์ของนางกับเยี่ยนหลิน หรือจะพูดว่าเขารู้ความรู้สึกที่เยี่ยนหลินมีต่อนางก็ไม่ผิดนักเดิมทีนางรู้สึกว่าคนผู้นี้ออกจะยุ่งไม่เข้าเรื่องเกินไปหน่อย แต่ครั้นนึกถึงการคาดเดาที่โหยวฟางอิ๋นเคยเอ่ยกับตนเมื่อชาติก่อนขึ้นมาก็รู้สึกว่าหากการคาดเดานี้เป็นความจริง การที่เซี่ยเวยจะใส่ใจเรื่องนี้ก็ไม่แปลก
ส่วนเยี่ยนหลินนั้น…
เขาน่าจะยังไม่รู้เรื่องที่นางชอบจางเจอ ก็นางเพิ่งจะย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ได้นานสักเท่าไรเชียว ทว่าที่เหลาเฉิงเซียววันนั้นแม้นางจะไม่ได้เอ่ยคำพูด เยี่ยนหลินก็เข้าใจได้อยู่ดี เพียงแต่เขาไม่ยินดีจะฟังคำที่นางอยากบอกเหล่านั้นกับหู ถึงได้ห้ามนางเอ่ยออกมา
เซี่ยเวยกระตุกมุมปาก รอยยิ้มเจือความเย็นชา “หากข้าเป็นเยี่ยนหลิน ข้าจะถลกหนังและเลาะกระดูกของเจ้าออกมาเสีย ไม่เคยได้ยินเลยว่าเจ้าเคยรู้จักกับจางเจอมาก่อน ต่อให้ในอดีตเจ้าเคยแอบชื่นชม วันนี้คราได้พบก็ตกหลุมรักเลย ทว่านี่ก็อาจเป็นการรักเขาฝั่ายเดียวของเจ้าก็เป็นได้ แม้ว่าเจ้าจะชอบคนเขา แต่อีกฝั่ายไม่แน่ว่าจะกล้าอาจเอื้อมมาชอบเจ้าเสียหน่อย”
ตอนเจียงเสวี่ยหนิงได้ยินครึ่งท่อนแรกยังรู้สึกหวาดผวา
แต่พอได้ฟังครึ่งท้ายก
