กเยี่ยนหลินจริง ๆ เหตุการณ์ในชาติก่อนทำให้ไม่อาจคลายปมในใจเพื่อไปรักเขาได้อีกแล้ว
ตอนนี้นางไม่ใช่ฮองเฮาไม่ได้ถูกผูกมัดจากจารีตประเพณีมากมายเหล่านั้น ยามนี้นางย่อมสามารถเผชิญหน้าความในใจและความรู้สึกของตนได้อย่างเปิดเผย
ในที่สุดความงามเฉิดฉันดั่งแสงประกายระยิบระยับนั้นก็หวนคืนสู่ดวงตานางอีกคราเจียงเสวี่ยหนิงมองเซี่ยเวย ตอบอย่างขวัญกล้าและเปิดเผย “ชอบ”
เซี่ยเวยจ้องมองนางไม่เอ่ยวาจา
ครั้นแล้วนางก็นึกถึงความละอายใจที่ตนมีต่อจางเจอในชาติก่อนขึ้นมา ทำให้อดหลุบดวงตาอีกครั้งไม่ได้ รู้สึกขมฝาดภายในจิตใจ ก้มหน้าพูดเสริมด้วยความขมขื่นเล็กน้อย “ชอบมาก ชอบมาก ๆ …”
