ถึงรู้ตัวว่าการปรากฏตัวของตนทำลายทุกสิ่งที่ดำรงอยู่ก่อนหน้านี้
เซี่ยเวยรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง ผ่อนน้ำเสียงแข็งกระด้างเมื่อครู่ให้อ่อนลง เอ่ยถามนางว่า “เหตุใดเมื่อครู่เจ้าถึงเดินมาทางนี้?”
เจียงเสวี่ยหนิงร้อง “อ้อ” คำหนึ่ง ครั้นนึกถึงจางเจอขึ้นมาอีกครั้ง คิ้วก็ขยับคลายเล็กน้อย“ใต้เท้าเฉินและใต้เท้าจางเดินมาทางนี้ ศิษย์ได้ใต้เท้าจางช่วยสืบสวนคดีอย่างชัดเจนถึงรอดพ้นจากอันตรายไปได้ ฉะนั้นจึงตามไปขอบคุณต่อหน้าเจ้าค่ะ”
แม้จะไม่เหมาะสมต่อหลักจารีตอยู่บ้าง แต่ตอนนั้นนางไม่สนใจจริง ๆ
และไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจสะกดกลั้นความคิดนั้นลงไปได้
เมื่อเซี่ยเวยเห็นสีหน้าและอากัปกิริยาของนาง ฝีเท้าพลันหยุดชะงัก “จางเจอ?”
เจียงเสวี่ยหนิงช้อนตามองเขาพร้อมผงกศีรษะ
เดิมทีเซี่ยเวยก็ไม่ได้แย้มยิ้มอยู่แล้ว ขณะนี้กำลังมองสำรวจแววตาของนางอีกครั้ง ส่งผลให้สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาอีกเล็กน้อย เอ่ยถามนางว่า“คนที่เจ้าชอบไม่ใช่เยี่ยนหลินหรอกหรือ?”
เจียงเสวี่ยหนิงตะลึงงัน
ชั่วขณะต่อมา คำถามของเซี่ยเวยก็ยิ่งทำให้นางขนลุกชันไปทั้งร่าง “เจ้าชอบจางเจอ?”
นี่คือจุดที่น่ากลัวมากที่สุดของเซี่ยจวีอันไม่ว่าใครมายืนตรงหน้าเขา ขอเพียงเผยพิรุธเพียงเล็กน้อย ก็จะถูกเขามองออกทะลุปรุโปร่งต่อให้ห่มคลุมด้วยหนังอันหนาเตอะยังยากจะต้านทาน
เจียงเสวี่ยหนิงลนลานไปชั่วขณะ
แต่กระนั้นกลับฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที มีอะไรให้ประหวั่นกันเล่า
นางไม่ได้รั
