มือไพล่หลังเสียแล้ว
นางไม่กล้าเชื่อ “กงกงใส่ความ ข้าจะเป็นกบฏได้อย่างไร!”
วังเฉวียนเพียงสะบัดกระดาษแผ่นนั้นใส่นางไหนเลยจะเป็นกระดาษเฉิงซินถังที่เซี่ยเวยให้นางได้เล่า
นั่นคือกระดาษไปั๋ลู่ที่เห็นได้ง่ายดายยิ่งนักภายในวังหลวง บนนั้นเขียนตัวอักษรอยู่สองแถว
‘เด็กผู้ทรงคุณธรรมสามร้อยคน ตายอย่างน่าอนาถมีความผิดอันใด
ราชันไร้คุณธรรมแล้วไซร้ ไยกล้าเรียกว่าโอรสสวรรค์!’
ตอนนี้เจียงเสวี่ยหนิงเย็นเยียบไปทั้งร่าง
ภายในเรือนหยางจื่อเงาคนแน่นขนัด แสงโคมเจิดจ้า
ขณะที่นางเบือนหน้ากลับมา ครั้นเห็นว่ายามนี้ผู้อื่นซึ่งเข้ามาเป็นพระสหายร่วมศึกษาพร้อมกับนางกำลังยืนอยู่ที่นี่เช่นเดียวกันก็รู้สึกว่าโคมไฟที่เหล่าขันทีถืออยู่ช่างแสบตาเสียเหลือเกิน แสงส่องจับใบหน้าพวกนาง ทุกสิ่งล้วนพร่ามัวไปหมดจนนางมองเห็นไม่ชัดเจน
——————–1. ผู้ทรงภูมิ เป็นตำแหน่งขุนนางที่มีเพียงชื่อเรียก แต่ไม่ได้มีอำนาจและภาระงานอย่างแท้จริง2. กระดาษปิงอี้ แปลว่ากระดาษปีกน้ำแข็งเป็นกระดาษเซวียนคุณภาพดีที่ริเริ่มโดยถังหลงซวี ใช้น้ำจากอำเภอซินอันซึ่งใสกระจ่างผลิตร่วมกับวัตถุดิบผลิตกระดาษทำให้กระดาษที่ได้มีสีขาวดุจหิมะ เป็นเหตุให้เรียกด้วยชื่อนี้
