เซี่ยเวยก็ไม่รู้จะรับมือกับนางอย่างไรเหมือนกัน น้ำเสียงเพิ่มความอับจนปัญญาขึ้นมาหลายส่วน
ก่อนนี้โมโหจนเลือดขึ้นหน้า
แต่ช่วงสองวันที่ผ่านมาพอลองสงบจิตใจประกอบกับคำขอร้องและคำฝากฝังของเจียงปั๋อโหยวและเยี่ยนหลินผุดขึ้นมาในใจ อีกทั้งตนยังรับปากไปแล้ว ฉะนั้นแค่เพราะเรื่องเล็กน้อยอย่างเรื่องแมวกลับทำให้เขาถึงขั้นพูดจาแสดงสีหน้าดุร้าย หักหน้าสาวน้อยที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบคนหนึ่ง อย่างไรเสียก็ออกจะเกินไปอยู่บ้าง
ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเขาตัดสินโดยไม่ฟังคำชี้แจงก่อน
หญิงสาวนิสัยแง่งอนล้วนต้องเอาอกเอาใจ คงชอบไม้นวมไม่ชอบไม้แข็งสินะ
เซี่ยเวยสำรวจสีหน้าของนาง
กลับเห็นนางช้อนดวงตามองเขาด้วยความประหลาดใจหน่อย ๆ ราวกับไม่ค่อยกล้าเชื่อว่าคำพูดเช่นนี้จะออกมาจากปากเขาได้ แต่ก็เผยความรู้สึกเพียงชั่วครู่ พริบตาต่อมาก็เก็บงำจนหมดสิ้น ก้มศีรษะกล่าวว่า “เซียนเซิงกล่าวหนักเกินไปแล้ว ศิษย์มิกล้าโกรธหรอกเจ้าค่ะ”
เดิมทีเจียงเสวี่ยหนิงไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์กับเซี่ยเวย ความทรงจำที่คนผู้นี้ทิ้งเอาไว้ให้นางในชาติก่อนช่างเลวร้ายเสียเหลือเกิน ต่อมาชาตินี้กลับมีปฏิสัมพันธ์กันมากกว่าเดิมอย่างเหนือความคาดหมาย นี่ก็หาใช่สิ่งที่นางควบคุมได้ไม่
สติสัมปชัญญะกำลังบอกนางว่าอยู่ไกลจากเขาได้มากเท่าใดก็ยิ่งดี
เมื่อคืนนางกลับไปไตร่ตรองมาแล้ว แม้ว่าเซี่ยเวยจะโยนเตือนสตรีทิ้งและไม่ใช่ตะเภาเดียวกันกับเซียนเซิงคนอื่นก็จริง ทว่าเขากลับไ
