ยในใจได้จริง ๆยามเงยศีรษะขึ้นมองเซี่ยเวยอีกหนก็หัวเราะ ทว่าดวงตากลับเพิ่มความจริงจังขึ้นมาอีกหลายส่วน“เซี่ยเซียนเซิงนิสัยดียิ่งนักเจ้าค่ะ”
เซี่ยเวยหัวเราะด้วยความโมโห
เขาวางถ้วยชา หยิบผ้าไหมขึ้นมาเช็ดมือเพียงเอ่ยว่า “เจ้ามีนิสัยซุกซนชอบแกล้งผู้อื่นเช่นนี้ วันหน้าผู้ใดจะทนไหว?”
เจียงเสวี่ยหนิงเลิกคิ้ว แค่นเสียงกล่าว “นี่คงไม่ต้องให้เซียนเซิงเป็นห่วงหรอกเจ้าค่ะ”
เซี่ยเวยคิดแล้วรู้สึกว่าก็จริงของนาง
เขาหยุดการกระทำ ลดสายตามองคราบน้ำบนผ้าไหมแล้วหัวเราะออกมา สุดท้ายก็ยอมปล่อยนางไป เพียงอุ้มเอ๋อเหมยขึ้นมาแล้วพูดว่า“คราวหน้าไม่มีข้อยกเว้น”
