ประหลาดใจแล้ว ก็รู้สึกตกใจโดยไม่ทันตั้งตัวขึ้นมาอีกหลายส่วนด้วย
เจียงเสวี่ยหนิงทำหน้าแปลกประหลาดนิด ๆทันทีนางใช้ความคิดอย่างเร็วรี่ ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว ‘เป็นไปไม่ได้น่าเซี่ยเวยแพ้ไม้นี้หรือนี่?!’
นางไม่กล้าเชื่ออยู่บ้าง
อย่างไรก็ตามเมื่อลองนึกย้อนดู ชาติก่อนนางเคยร้องไห้ต่อหน้าเซี่ยเวยเช่นนี้มาก่อนหรือ
ไม่เคย
ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว
เจียงเสวี่ยหนิงบังเกิดความคิด เริ่มกลับมาสะอึกสะอื้นใหม่หลังจากก่อนหน้านี้น้ำตาหยุดไหลไปครู่หนึ่ง
บทจะร้องไห้ก็ร้องไห้ สามารถกระทำโดยไม่ต้องตระเตรียมใด ๆ ทั้งสิ้น
เพียงแต่ครั้งนี้การร้องไห้ที่ดูเหมือนร้องออกมาจากใจจริงนั้นที่แท้เสแสร้งเอา เป็นดังคาดเซี่ยเวยเผยสีหน้าปวดหัวหน่อย ๆ อีกหน กล่าวกับนางว่า “เดิมทีก็ไม่ได้คิดจะลงโทษเจ้าหรอกกลับมานั่งเถอะ”
แผนการสำเร็จแล้ว!
เจียงเสวี่ยหนิงเกือบหลุดหัวเราะในใจ
ใครจะไปคิดว่าจุดตายของเซี่ยเวยจะอยู่ตรงนี้เล่า
นางคิดว่าตนรู้วิธีต่อกรกับเซี่ยเวยแล้ว คนผู้นี้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรมาสองชาติ ในที่สุดก็มาตกในเงื้อมมือนาง ดังนั้นจึงอดลิงโลดไม่ได้ ทว่าเปลือกนอกยังคงแสดงท่าทีไม่ได้รับความเป็นธรรม ก้มหน้าตอบ “อื้อ” คำหนึ่ง เดินเข้ามาจากนอกตำหนักและกลับไปนั่งประจำที่
เซี่ยเวยมองนางแวบหนึ่งพร้อมกล่าวเรียบ ๆ“ประเดี๋ยวพอเลิกเรียนแล้ว ให้เจ้าอยู่ต่อคนเดียว”เจียงเสวี่ยหนิง “…”
นางยังคงไร้เดียงสาเกินไป รีบดีใจเร็วไ
