ผู้คน ไขว่คว้าโอกาสล่วงหน้า!
เช่นนั้นเมื่อดูจากสิ่งที่นางรู้มาในชาติก่อนนางจึงต้องพิจารณาว่าตอนนี้ในวังหลวงมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นและมีใครให้ตนใช้ประโยชน์ได้บ้าง
เจียงเสวี่ยหนิงงอนิ้วมือนับ “เว่ยเหลียงผู้ได้ตำแหน่งทั่นฮวา[1] ในอนาคต ตอนนี้ยังศึกษาร่ำเรียนอยู่ที่หยางโจว เซียวติ้งเฟย คุณชายกำมะลอคนผีทะเล ยามนี้ไม่รู้ว่ากำลังวางแผนหาโอกาสเหมาะจะปรากฏตัวอยู่ตรงซอกมุมไหน ส่วนหัวหน้าข้าหลวงกองพระราชวังซุนก็เป็นคนดีไว้เนื้อเชื่อใจได้ แต่ชาติที่แล้วตอนนี้นางอยู่ไหนกันนะ?”
‘ตำหนักเยี่ยถิง?’
‘หรือตำหนักของพระสนมที่ไม่ได้รับความโปรดปรานสักคนหนึ่ง?’
นับไปนับมานางชักจะมึนงงอยู่บ้าง นึกไม่ออกว่าจะมีใครให้ตนใช้งานได้ขณะนี้ เดิมทีความทรงจำของมนุษย์ก็สับสนไม่เรียงลำดับอยู่แล้วต่อให้กลับมาเกิดใหม่ก็ใช่ว่าจะจำรายละเอียดปลีกย่อยของชาติก่อนได้ทั้งหมด นางมักรู้สึกว่าตนหลงลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไป สุดท้ายก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก รู้สึกหัวสมองพองโตและมึนงงอยู่บ้าง
แต่เดิมยามนี้ก็เป็นช่วงบ่าย เจียงเสวี่ยหนิงจึงเลือกหลับตางีบหลับกลางวันเสียเลย
ครั้นถึงยามเว่ย[2] ก็มีเสียงนางกำนัลที่คอยปรนนิบัติรับใช้เคาะประตูเรียกนางเบา ๆ จากเบื้องนอก “คุณหนูรองเจียง ได้เวลาไปถวายพระพรไทเฮาและฮองเฮาแล้วเจ้าค่ะ”นางตกใจตื่นและลุกขึ้นนั่งทันที
————–
พระราชฐานชั้นหน้ามีฮ่องเต้เป็นประมุข
ส่วนพระราชฐานชั้นในย่อมมีฮองเฮาเป็นประมุข
ว่าก
