ติก่อนหลังจากเสิ่นหลางสวรรคตก็ให้เสิ่นเจี้ยซึ่งเป็นพระอนุชาสืบทอดราชบัลลังก์
เจียงเสวี่ยหนิงเป็นพระชายาของหลินจืออ๋องย่อมได้รับพระราชทานยศเป็นฮองเฮา แต่นางมารเฒ่ากลับเข้ามาวุ่นวาย โดยบอกว่า “เจียงซื่อคุณธรรมไม่คู่ควรกับตำแหน่ง จริยามารยาทไม่สง่างาม ปราศจากบุคลิกของมารดาผู้ปกครองแผ่นดิน ฮ่องเต้ควรปล่อยให้ตำแหน่งฮองเฮาว่างเว้น แต่งตั้งนางให้อยู่ในตำแหน่งของพระสนมทั้งสี่[1]”
ตอนนั้นเมื่อเจียงเสวี่ยหนิงทราบข่าวนี้ก็โมโหแทบตาย
ยังดีที่เหล่าขุนนางเก่าของรัชกาลก่อนยังรู้ความ
ใต้หล้านี้ไหนเลยจะมีหลักการที่ว่าที่ฮ่องเต้ขึ้นครองราชสมบัติ แต่กลับไม่แต่งตั้งพระชายาคนแรกของตนขึ้นเป็นฮองเฮาเล่า หากทำเช่นนี้จะไม่เป็นที่เยาะเย้ยของชนรุ่นหลังหรอกหรือ ไม่เหมาะสมทั้งหลักจริยธรรมและกฎมณเฑียรบาล
พวกเขาจึงพากันทูลเกล้าฯ ถวายฎีกาทัดทาน
มิหนำซ้ำชาติก่อนนางยังเป็นพวกแสร้งทำตัวใสซื่อบริสุทธิ์ ทั้งไม่ได้กระทำความผิดอันใดและดูน่าเวทนาสงสาร ยิ่งถูกคนรังแกก็ยิ่งกระตุ้นความรู้สึกน่าปกปั้อง จะดีจะร้ายเสิ่นเจี้ยก็เป็นบุรุษ แล้วจะให้นางถูกรังแกได้อย่างไร
ด้วยเหตุนี้สุดท้ายเขาก็ให้นางขึ้นครองตำแหน่งฮองเฮาอยู่ดี
การแต่งตั้งฮองเฮาเกิดเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ขึ้นนางกับเซียวไทเฮาจึงถือว่าได้ผูกความแค้นกันแล้ว
ต่อให้เป็นเชื้อพระวงศ์ก็มีเรื่องมโนสาเร่ภายในครอบครัวเช่นกัน
แม่สามีเช่นเซียวไทเฮาจู้จี้จุกจิกและคอยจับผิดนางสารพัดอ
