ขณะเซี่ยเวยเดินเข้ามาจากภายนอก สิ่งที่มองเห็นก็คือภาพเหตุการณ์เช่นนี้ ไม่รู้เพราะเหตุใดตำหนักเฟิงเฉินถึงเงียบสงัด สายตาของทุกคนล้วนพุ่งไปยังจุดเดียว ต่างคนต่างกำลังมองหัวมุมทางขวาสุดของแถวที่สาม องค์หญิงใหญ่เล่อหยางเองก็ไม่ได้นั่งตรงที่นั่งของตน แต่กลับยืนอยู่ตรงมุมนั้น เบ้าตาแดงก่ำปิมว่าจะร่ำไห้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะซาบซึ้งหรือไม่ได้รับความเป็นธรรมกันแน่ มือของนางกำลังจับมือเรียวยาวของสาวน้อยที่อยู่ตรงหัวมุมผู้นั้นแน่น
ส่วนสาวน้อยผู้นั้น…
คือเจียงเสวี่ยหนิงขณะนี้สมองของเจียงเสวี่ยหนิงเต็มไปด้วยการคำนวณผลได้ผลเสียจากการปฏิบัติต่อตนเป็นพิเศษของเสิ่นจื่ออี คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเสียงของเซี่ยเวยดังมาจากด้านนอก จนเมื่อเห็นเงาของเขามาโผล่อยู่ตรงประตู นางถึงรู้สึกตัว
เซี่ยเวยเห็นเสิ่นจื่ออีกำลังกุมมือนางอยู่
ในแววตาอันสงบนิ่งนั้น ความคิดบางอย่างผุดออกมาให้เห็นเบาบาง
เจียงเสวี่ยหนิงไม่รู้เพราะเหตุใดถึงรู้สึกเย็นท้ายทอยวาบกะทันหัน ส่วนมือที่ถูกสายตาของเซี่ยเวยจดจ้องก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีเกาทัณฑ์อันคมกริบแทงทะลุ แผ่นหลังพลันเย็นยะเยือก แอบดึงฝั่ามือกลับเงียบ ๆ ทันควัน
มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าหากเซี่ยเวยเห็นพวกนางสนิทสนมกันแล้วจะคิดเช่นไร!
หากเขาสงสัยว่านางก่อเรื่องอีกเล่าจะทำอย่างไร
โชคยังดี ขณะนี้เสิ่นจื่ออีถูกเซี่ยเวยดึงความสนใจไปแล้ว จึงสังเกตไม่เห็นรายละเอียดปลีกย่อยนี้ เพียงยกยิ้มหลังจากตะลึงง
