วามสัมพันธ์ไม่ธรรมดากันไปแล้ว แต่ก็ดูเหมือนว่าคุณหนูรองเจียงจะเข้าใจใต้เท้าจางมากเลยจริง ๆ นะ?”
เจียงเสวี่ยหนิงหลุบตามองเส้นทาง ไม่ได้ตอบคำ
เหยาซีรู้สึกขุ่นข้องขึ้นมาไม่น้อย
เพียงแต่เมื่อนึกถึงจดหมายฉบับเมื่อวานรวมทั้งสิ่งที่พวกเซียวซูกล่าวกับนาง ก็บังเกิดความเอียงอายอันหวานชื่นซึ่งหาได้ยากยิ่งขึ้นมาหลายส่วน
ใบหน้านางซับสีแดงระเรื่ออย่างเงียบ ๆน้ำเสียงที่ใช้พูดกับเจียงเสวี่ยหนิงลังเลและกระวนกระวายนิด ๆ อย่างน้อยครั้งจะได้พบ“ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเหตุใดท่านพ่อจึงชื่นชมเขาเหตุที่เขาเขียนจดหมายให้ท่านพ่อเพื่อถอนหมั้นก็เนื่องด้วยกลัวว่าภายภาคหน้าหากไม่ก้าวหน้าในหน้าที่การงาน เมื่อข้าตบแต่งกับเขาไปแล้วจะได้รับความลำบาก แต่สิ่งสำคัญที่สุดของสตรีคือคู่ครองที่ดีไม่ใช่หรือ? พอข้าเห็นจดหมายฉบับนั้นของเขาก็คิดว่าหากสานบุพเพสันนิวาสกับเขาสำเร็จ ต่อไปข้าต้องไม่ถูกเขารังแกแน่นอนนอกจากนี้ยังมีท่านพ่อคอยช่วยเหลือ คงไม่ย่ำแย่สักเท่าไรหรอก ข้าอยากเขียนจดหมายแจ้งท่านพ่อว่าข้าเปลี่ยนใจแล้ว คุณหนูรองเจียงคิดเห็นเป็นเช่นไร?”
“…”
ทิศบูรพาปรากฏแสงอรุโณทัยแล้ว ไอหมอกหนาทึบลอยล่องภายในพระราชวัง ตำหนักเฟิงเฉินเผยชายคาเพียงมุมเดียวท่ามกลางไอหมอกถึงกระนั้นกลับทำให้เจียงเสวี่ยหนิงมองจนใจลอยอย่างน่าประหลาด
ชั่วเสี้ยวอึดใจนั้นเอง ความคิดอันชั่วร้ายก็ไหลทะลักดั่งสายน้ำมีเสียงเสียงหนึ่งร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่งภายในห้วง
