มีชื่อเสียง ก็ต้องเป็นพิณโบราณมีอายุอานามหน่อย และต้องสวมถุงห่อพิณอย่างทะนุถนอม
ของเจียงเสวี่ยหนิงก็เช่นกัน
แต่คิดไม่ถึงว่าขณะออกมาจากเรือนหยางจื่อสายตาเซียวซูก็ตกอยู่ที่ พิณของเจียงเสวี่ยหนิงก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า “คุณหนูรองเจียง ถุงห่อพิณถุงนี้ดูคุ้นตาอยู่บ้างนะ”
เจียงเสวี่ยหนิงนิ่งงัน ลดสายตาลงมองถุงห่อพิณสีน้ำเงินหม่นแวบหนึ่ง นี่คือ ‘เจียวอัน’ ที่เยี่ยนหลินพานางไปซื้อที่ร้านโยวหวงในทีแรกคันนั้น ส่วนถุงห่อพิณก็ไม่ได้เปลี่ยน เป็นถุงห่อพิณที่หลี่ว์เสี่ยนสวมให้ขณะส่งมอบให้พวกนาง
นางไม่รู้ว่าเซียวซูรู้สึกคุ้นตาได้อย่างไร
ดังนั้นจึงตอบเพียงว่า “แค่ถุงห่อพิณถุงธรรมดาเท่านั้นเอง พบเห็นได้ทั่วไป”
“นี่ไม่ใช่จะพบเห็นได้ทั่วไปจริง ๆ นะ ได้ยินว่าช่วงก่อนหน้านี้ร้านโยวหวงได้พิณโบราณนามว่า ‘เจียวอัน’ มาคันหนึ่ง ข้าจึงใช้ให้คนไปซื้อ แต่เจ้าของร้านพิณกลับบอกว่าเขาหาพิณนี้มาให้เยี่ยนซื่อจื่อ ไม่ขายให้ผู้อื่น ข้ายังรู้สึกเสียดายอยู่นาน คิดไม่ถึงว่าวันนี้กลับได้เห็นมันอยู่ที่คุณหนูรองเจียงเสียได้”
วันนี้เซียวซูสวมชุดชาววังสีม่วงเข้มทั้งตัว เผยความสง่างามและสูงศักดิ์อย่างชัดเจนข่มผู้อื่นจนสิ้น นางมองเจียงเสวี่ยหนิงพลางหัวเราะ “ดูท่าพิณคันนั้นเยี่ยนซื่อจื่อคงไม่ได้เอาไว้ใช้เอง แต่ตามหามาให้คุณหนูรองเจียงโดยเฉพาะ”
สายตาของทุกคนพลันไปอยู่บนพิณคันที่เจียงเสวี่ยหนิงกำลังอุ้มอยู่
พวกของเฉินซูอี๋ ฟางเมี่ยว แ
