อชะก็ยังมีคนไม่ชอบอยู่ดี
เจียงเสวี่ยหนิงกล่าวเช่นนี้ย่อมไม่ผิด
เพียงแต่ความสัมพันธ์ของนางกับเหยาหรงหรงออกจะแปลกประหลาดเล็กน้อย วาจาเช่นนี้จึงยากจะไม่ให้ผู้อื่นบังเกิดความคิดเป็นอื่นอยู่บ้าง
โจวเปั่าอิงกลับมีจิตใจใสซื่อบริสุทธิ์ไม่คิดอะไรมาก เพียงพึมพำประโยคเดียว “ข้าก็ว่าอยู่แล้ว ลิ้นของข้ายังคงร้ายกาจเหมือนเดิม เฮ้อ พี่หญิงรองเจียงไม่กินก็ดี! ถ้าอย่างนั้นที่เหลือก็เป็นของข้าหมดเลย!”
เมื่อนางคิดเช่นนี้ก็ดีอกดีใจขึ้นมาโดยพลัน
เด็กสาวไม่สนใจว่าเหยาหรงหรงจะมีสีหน้าเช่นไร ดึงกล่องใบนั้นมาด้านหน้าและเริ่มกินด้วยความยินดีปรีดา
พระสหายร่วมศึกษาที่เข้าวังมาคราวนี้มีจำนวนแปดคน นอกจากโหยวเย่ว์ ทุกคนมาถึงกันหมดแล้ว
เจียงเสวี่ยหนิงเองก็นั่งลงข้างกายฟางเมี่ยวอย่างไม่มากพิธีทุกคนสนทนาถึงเรื่องที่ต่างคนต่างได้ประสบพบเจอช่วงสองวันยามได้ออกจากวังหลวงกันต่อไม่นานนักจุดสนใจก็ไปอยู่ที่เหยาซีซึ่งมีสีหน้าไม่สู้ดีตั้งแต่ตอนเดินเข้ามา อย่างไรเสียทุกคน ณ ที่นี้ต่างก็รู้เรื่องงานมงคลระหว่างนางกับจางเจออยู่แล้ว เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้จึงอดเป็นห่วงอยู่บ้างไม่ได้
เซียวซูกดเสียงเบาขณะเอ่ยถามนาง “หรือว่าเรื่องสู่ขอเกิดการเปลี่ยน แปลงอันใดขึ้น?”
คิ้วเรียวดั่งใบหลิวของเหยาซีลู่ลงต่ำ เกือบจะหลั่งน้ำตาอีกหน “พอข้ากลับบ้านก็ไปขอร้องท่านพ่ออยู่หลายครั้งหลายครา แต่ท่านพ่อไม่ยอมตกลง เอาแต่พูดว่าจางเจอผู้นั้นเป็นคู่ที่เห
