ของตนอย่างอดไม่อยู่ มองนางด้วยความงุนงงสงสัยยิ่ง “พี่หญิงเจียงไม่รู้สึกว่าอร่อยมากหรอกหรือ?”
‘อร่อย?’
เจียงเสวี่ยหนิงหลุบตามองแผ่นขนมบาง ๆ ที่ถูกตนกัดจนเป็นรอยเว้าขนาดเล็ก ทว่าสิ่งที่นึกขึ้นมาได้กลับเป็นเซี่ยเวย
ราชครูเซี่ยซึ่งภายหลังมีชื่อเสียงเลื่องลือผู้นั้น
ชาติก่อนช่วงระยะเวลาสองปีที่นางเพิ่งขึ้นเป็นฮองเฮาเคยหาพ่อครัวฝีมือดีจำนวนมากจากนอกวังหลวงมาทดลองทำขนมแผ่นท้อมากมายหลายรูปแบบ เพียงแต่สุดท้ายก็ยังไม่ได้รสชาติเดิมที่เคยกิน
เป็นเพราะเซี่ยเวยทำได้ดีจนเกินไป หรือว่านางรู้สึกไม่อยากชิมแล้วกันแน่
เจียงเสวี่ยหนิงไม่รู้จริง ๆ
เมื่อนึกขึ้นมาได้ยามนี้ นางรู้สึกเหมือนตนเองกำลังฝันไป…
นั่นเป็นถึงเซี่ยจวีอันผู้มีชาติกำเนิดอยู่ในตระกูลขุนนาง มีความรู้ความสามารถล้ำเลิศในแผ่นดินเชียวนะ เป็นวิญูชนในวิญูชนท่ามกลางสายตาของคนทั่วหล้า เป็นถึงกึ่งอริยะแล้วจะไปเข้าครัวจับฟืนไฟได้อย่างไร
ขนมแผ่นท้อที่เหยาหรงหรงทำมาย่อมบอกว่าไม่อร่อยไม่ได้อยู่แล้ว แต่ยังจะมีผู้ใดที่เคยเห็นจันทรากระจ่างบนท้องนภาแล้วยังจะมาทอดถอนใจชมเชยแสงอันเปล่งประกายเจิดจ้าของไข่มุกได้อีกเล่า
เจียงเสวี่ยหนิงมองเหยาหรงหรงซึ่งก้มหน้ากัดริมฝีปากเงียบ ๆ อยู่ด้านข้างคราหนึ่ง
สุดท้ายจึงหยักยกริมฝีปากเล็กน้อย หาข้ออ้างว่า “อร่อยน่ะย่อมอร่อยอยู่แล้ว เพียงแต่ตัวข้าไม่ชอบรสชาติหวานเลี่ยนเท่านั้นเอง หวังว่าจะไม่ถือสานะ”
ต่อให้เป็นอาหารอันโ
