มาะสม แม้แต่ท่านแม่ยังโน้มน้าวท่านไม่ได้บัดนี้ข้าไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดีแล้วเหมือนกัน…”
เซียวซูขมวดคิ้ว เผลอมองเจียงเสวี่ยหนิงโดยไม่รู้ตัว
เจียงเสวี่ยหนิงวางเฉย ก้มหน้าก้มตาไม่สนใจผู้ใด ยกถ้วยดื่มน้ำชา ประหนึ่งว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตนแม้แต่น้อย
เรื่องอื่นทุกคนอาจจำไม่ได้แล้ว แต่ความดุร้ายปั่าเถื่อนที่เจียงเสวี่ยหนิงจับโหยวเย่ว์กดน้ำวันนั้นกลับยังปรากฏให้เห็นชัดเจน
ขณะนี้ต่างมองนางด้วยท่าทางแปลกประหลาดเช่นเดียวกับเซียวซู
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกว่าน่าขัน “ผู้ที่หมั้นหมายไม่ใช่ข้าเสียหน่อย ทั้งยังไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้าแม้แต่น้อย ทุกคนมองข้าทำไมกัน?”
นางแสดงออกว่าไม่เกี่ยวข้อง เดิมทีก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่เมื่อปรากฏในสายตาของเหยาซีกลับแฝงความเย้ยหยันที่มีความสุขบนความทุกข์ของ ผู้อื่นอยู่บ้าง ใบหน้าของเหยาซีพลันเดี๋ยวคล้ำเดี๋ยวซีดระคนกัน มีชั่ววูบที่อยากจะลุกขึ้นมาพูดจากับเจียงเสวี่ยหนิง
คิดไม่ถึงว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากก็มีคนมาจากเบื้องนอก
นางกำนัลน้อยซึ่งทำหน้าที่ปรนนิบัติรับใช้ในเรือนหยางจื่อเดินมาด้วยฝีเท้ารีบเร่ง ทั้งยังกำจดหมายฉบับหนึ่ง เข้ามาแล้วก็คารวะและชูจดหมายเหนือศีรษะ “คารวะคุณหนูทุกท่าน นี่คือจดหมายที่อำมาตย์เหยาใช้ให้คนส่งมาจากภายนอก แจ้งว่าต้องมอบให้คุณหนูเหยาอ่านเจ้าค่ะ”
เหยาซีอึ้งทันที นางเพิ่งจากบ้านมาได้ไม่นานเหตุใดท่านพ่อถึงเขียนจดหมายส่งมาให้แล้วล่ะ
จดหมายฉบับนั้นถูกส
