่งถึงมือด้านนอกคือลายมืออันทรงพลังของอำมาตย์เหยา
ที่ผ่านมายามได้อ่านจดหมายจากทางบ้านนางมักจะสบายใจ ทว่าวันนี้ไม่รู้เพราะเหตุใดถึงได้รู้สึกใจคอไม่ค่อยดี ทำให้ถึงขั้นแกะจดหมายออกอ่านกลางห้องโถงโดยไม่รอกลับถึงห้องของตัวเองเสียด้วยซ้ำ
ภายในซองจดหมายบางมีจดหมายอยู่แค่สองแผ่น
แต่เมื่อเหยาซีเห็นลายมือบนกระดาษจดหมายก็นิ่งอึ้ง ‘ไม่ใช่ตัวอักษรของท่านพ่อ’
ตัวอักษรที่ท่านพ่อถนัดคือสิงซู[1]อันทรงพลังลื่นไหลดั่งเมฆาและวารี ทว่าตัวอักษรแต่ละแถวนี้กลับมีลายเส้นเรียวคมเป็นตัวอักษรแบบโซ่วจินซู[2]ซึ่งมีโครงสร้างของเส้นตัวอักษรเบาบางคมชัดกระทั่งว่ายังแฝงความมีระเบียบแบบแผนและความเคร่งขรึมจริงจังอยู่หลายส่วน
‘เรียนท่านเหยาที่เคารพ ผู้เยาว์จางเจอได้รับความเมตตาเป็นล้นพ้น ได้รับความชื่นชมต่อการทำงานในราชสำนัก ทั้งยังได้รับความเมตตาให้หมั้นหมายกับบุตรีของท่าน ข้าน้อยสำนึกบุญคุณอยู่ในใจมิกล้าลืมเลือน อย่างไรก็ตามบัดนี้เรื่องราวเปลี่ยนแปลง จางเจอเป็นคนมุทะลุบุ่มบ่าม เป็นขุนนางตรงไปตรงมา คราแรกฝั่าบาททรงรังเกียจ ต่อมาก็ผิดใจกับขุนนางชั่วหนทางยากลำบาก…’เพียงคำพูดสั้น ๆ ก็ระบุตัวตนและเจตนาในการส่งสารได้อย่างชัดเจน
ทั้งที่เป็นกระดาษบาง ๆ เพียงหนึ่งแผ่น ทว่าเมื่อมองผ่านตัวอักษรอันเรียบง่ายทีละแถว กลับคล้ายมองเห็นความเย็นชายามบุรุษที่มีนามว่า‘จางเจอ’ กำลังจดพู่กันใต้แสงตะเกียงได้
ไหนเลยจะมีคำประจบสอพลอ
เขามีความต
