ยชื่อเสียงของจวนเรา!”
บรรดาหญิงรับใช้กระวีกระวาดลากตัวโหยวฟางอิ๋นไป
และด้วยเหตุนี้เอง โหยวเย่ว์จึงไม่ทันมองเห็นว่าชั่วพริบตาที่โหยวฟางอิ๋นหมุนกายไปนั้นใบหน้านางไร้ซึ่งสีหน้าอื่นใด มีแต่ความเย็นชา
—————–
ช่วงบ่ายใกล้ยามโหย่ว รถม้าของตระกูลเจียงก็เตรียมพร้อมคงเพราะเจียงเสวี่ยหนิงประพฤติตามคำสอนมารยาทการเข้าวังเพื่อเข้ารับการคัดเลือกครั้งก่อนได้ไม่เลว และอาจเพราะวันแรกที่นางกลับมาบ้านก็เกิดความขัดแย้งกับคนในครอบครัว รวมถึงไปหาเรื่องเจียงเสวี่ยฮุ่ยอีกแล้วเพราะฉะนั้นการไปกล่าวอำลาครั้งนี้ เจียงปั๋อโหยวและเมิ่งซื่อจึงไม่ได้กล่าวอะไรมากมายนักแค่เตือนประโยคเดียวว่าให้ทำตัวและพูดจาระมัดระวัง จากนั้นก็ปล่อยนางไป
วันนี้ยามถึงหน้าประตูวัง มีนางอยู่ลำพัง
การเข้าวังครั้งที่สองต่างจากครั้งแรก ถึงอย่างไรก็นับว่าคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแล้วด้วยเหตุนี้จึงไม่ต้องรอให้คนครบถึงจะเข้าไปได้หากมาเพียงคนเดียวก็สามารถให้ขันทีน้อยช่วยหิ้วสัมภาระเข้าวัง นำทางไปยังเรือนหยางจื่อก่อนได้เลย
ขณะเจียงเสวี่ยหนิงลงจากรถก็มีรถม้าแล่นเข้ามาจากด้านข้างพอดี
คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเหยาซี
ไม่พานพบกันสองวัน เหมือนนางจะซูบลงไปบ้าง ยามลงรถยังคงขมวดคิ้วดังเดิม ครั้นช้อนดวงตาขึ้นมาเห็นเจียงเสวี่ยหนิง แววตากลับนิ่งค้างเล็กน้อย คล้ายมีถ้อยคำจะเอื้อนเอ่ย ทว่าสุดท้ายก็ยังหุบปากสนิทอยู่ดี
เจียงเสวี่ยหนิงพลันขบคิดว่า…สองวันที่ผ่านมานี้ เหยาซ
