ึดทรัพย์ มารดาชราซึ่งไร้คนดูแลล้มหมอนนอนเสื่อเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของบุตรโทนทุกเช้าค่ำ จนสุดท้ายก็รักษาไม่ได้และลาจากโลกนี้ไป
จางเจอขึ้นชื่อว่าเป็นบุตรกตัญู
ทว่าตัวคนอยู่ในคุก แม้แต่เห็นหน้ามารดาเป็นครั้งสุดท้ายยังทำไม่ได้
คนเล่าลือกันว่าค่ำคืนที่รองเสนาบดีจางผู้เย็นชาไร้ความรู้สึกรู้ข่าวเรื่องมารดาล้มปั่วยจนจากโลกนี้ไปก็ร่ำไห้โฮด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวอยู่ภายในคุก
เขาเป็นคนมือสะอาดเที่ยงธรรม ตัดสินคดีมานับไม่ถ้วน ไม่เคยผิดพลาดมาก่อน ถือว่าเป็นผู้มีชื่อเสียงอันดีงามในหมู่ราษฎร
ผู้พิพากษาซึ่งตัดสินคดีของจางเจอทั้งหมดในตอนนั้นทั้งไม่กล้าและไม่อยากจะลงนามตัดสินความผิด แม้แต่ในราชสำนักก็ไม่ค่อยมีผู้ยินดีสักเท่าไรนัก ทว่าสุดท้ายแล้วในวันที่สามหลังจากมารดาเขาเสียชีวิต เขาขอให้ผู้คุมจัดวางหมึกและพู่กัน จากนั้นก็จดพู่กันสาธยายความผิดออกมาทีละคำทีละประโยค เขียนคำพิพากษาโทษของตนด้วยตนเอง ให้ใช้โทษสูงสุด ตัดสินประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะหลังสิ้นฤดูสารท
คำพิพากษาส่งขึ้นไปยังทั้งสามตุลาการ ครึ่งราชสำนักต่างทอดถอนใจพอหวนนึกดูตอนนี้ การวิงวอนใต้กำแพงวังในค่ำคืนนั้น กลับเป็นการพบหน้ากันครั้งสุดท้ายของเจียงเสวี่ยหนิงและเขา
ไม่รู้ว่าเซี่ยเวยในชาติก่อนจะทำตามที่ลั่นวาจาเอาไว้หรือไม่
คนค่อย ๆ เดินลับไกลตาบนถนนสายยาวซึ่งบดบังด้วยม่านพิรุณ พระพายพัดเข้ามาจากภายนอกหน้าต่างชำแรกถึงซอกกระดูก เจียงเสวี่ยหน
