นคอรอการประหัตประหาร
คนเรามักชอบเสพสุขร่วมกัน แต่น้อยนักจะช่วยเหลือยามตกที่นั่งลำบาก
ขณะสถานการณ์กำลังย่ำแย่ถึงขีดสุด ผู้คนที่เคยเข้าหาพลันหายวับราวกับเกลียวคลื่นที่ซัดสาดแล้วถอยกลับคืน
แต่เจียงเสวี่ยหนิงยังไม่อยากตาย
ดังนั้นนางจึงเลือกจางเจอ
วันนั้นเสิ่นเจี้ยเรียกตัวราชบัณฑิตหลายคนรวมถึงเซี่ยเวย นอกจากนี้ยังมีจางเจอซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบคดีนี้ให้มาเข้าเฝั้าที่ตำหนักเฉียนชิงจนประตูวังลั่นดาลลงกลอนแล้วก็ยังหารือไม่เสร็จสิ้น ทำให้มีพระราชโองการให้ใต้เท้าทั้งหลายพักค้างแรมภายในวัง
เจียงเสวี่ยหนิงยืนรออยู่ใต้กำแพงวังที่ทอดยาว
เงาร่างของนางถูกเงามืดของกำแพงสูงกลบมิด
ขันทีน้อยผู้นำทางถือโคมไฟอยู่เบื้องหน้า เงาร่างของคนสองคนหนึ่งหน้าหนึ่งหลังกำลังเดินมุ่งมาทางนี้จากสถานที่อันห่างไกล
ผู้เดินอยู่เบื้องหน้าคือเซี่ยเวยคงเพราะเดินเข้ามาใกล้แล้ว เขามองแวบเดียวก็จดจำนางได้ ชะงักฝีเท้าพร้อมกล่าวว่า “จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าตอนเช้าทำหยกประดับเอวหล่นที่สำนักมหาบัณฑิต ข้าจะกลับไปเอา ใต้เท้าจางไปก่อนเถอะ”
พูดจบก็หันกายแล้วเดินกลับไป
หนึ่งในขันทีน้อยจุดโคมไฟไล่ตามไปทันที
เจียงเสวี่ยหนิงจึงย่างก้าวออกมาจากเงามืดทอดสายตามองผู้ที่ยังยืนอยู่ ณ จุดเดิมพร้อมเอ่ยว่า “ใต้เท้าจาง เปินกงมีถ้อยคำจะพูดกับเจ้า”
จางเจอคล้ายคาดไม่ถึงว่านางจะอุกอาจจนถึงขั้นกล้ามาขวางทางเขาในวังหลวงกลางดึกเช่นนี้
ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าวัน
