หลินก็ได้ตอบแทนเป็นสิบเท่าร้อยเท่ากลับคืนมาแต่สิ่งที่ติดค้างจางเจอเอาไว้นั้น ต่อให้สละชีวิตไปเสีย นางก็ไม่อาจชดใช้คืนได้เลย
ท้ายที่สุดนางก็คือด่านมารที่จางเจอไม่อาจข้ามผ่านในชีวิตอันบริสุทธิ์และเที่ยงธรรมของเขา
ส่วนเขานั้นกลับเป็นดินแดนบริสุทธิ์อันปราศจากมลทินแห่งสุดท้ายภายในจิตใจที่เต็มไปด้วยฝุั่นธุลีของนาง
เคยมีหลายครั้งที่นางบังเกิดความคิดชั่ววูบขึ้นมาว่า หากไม่ใช่ฮองเฮา นางจะแต่งงานกับคนผู้นี้โดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น นับจากนี้จะยกแขนเสื้อเช็ดฝุั่นธุลีที่เปือนบนเสื้อผ้าของเขา โน้มกายเก็บเศษกระเบื้องที่มาขวางทางเขาทุกชิ้น เปลี่ยนตนเป็นคนดี และเสพสุขกับความดีที่เขามอบให้อย่างสบายใจ
แต่สุดท้ายแล้วนางก็เป็นฮองเฮา
ดวงใจที่ถูกเรื่องทางโลกเข้าครอบงำ ทำร้ายทั้งตัวนางและทำร้ายเขา
เจียงเสวี่ยหนิงทอดสายตามองฝังตรงข้ามครรลองจักษุค่อย ๆ พร่ามัว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา หรือเป็นเพราะน้ำตาที่เอ่อท้นกันแน่…
มีคนขึ้นมาจากชั้นล่างของร้านอาหารสี่เฉินด้วยความรีบร้อน
ในที่สุดจางเจอซึ่งนั่งอยู่ใต้หน้าต่างมานานก็ขยับกาย
คนผู้นั้นพูดอะไรบางอย่างกับเขา เขาจึงผงกศีรษะ ลุกขึ้นแล้วกล่าวลาทุกคน เดินออกจากประตูห้องที่เปิดอยู่โดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะมีสีหน้าเช่นไร
เมื่อเดินลงมาชั้นล่างเด็กรับใช้ประจำร้านอาหารสี่เฉินก็ส่งร่มให้เขาตรงหน้าประตู เขารับไปแล้วกางร่มกระดาษน้ำมันสีครามเข้ม
ขณะขอ
