“เถ้าแก่หลี่ว์ เซี่ยเซียนเซิงมาถึงแล้วขอรับ”
ท้องฟั้ามืดมิด ผู้คนที่เดินสัญจรไปมาตามท้องถนนมีน้อยยิ่งนัก ส่วนร้านค้าก็ปิดทำการเกินกว่าครึ่งเช่นกัน แต่กระนั้นร้านโยวหวงที่อยู่ติดถนนยังคงสว่างไสวด้วยโคมไฟซึ่งแขวนอยู่นอกชั้นสองของอาคาร
มีเด็กรับใช้คอยรายงานอยู่นอกห้องลับทางด้านหลัง
หลี่ว์เสี่ยนนั่งอยู่ภายในและกำลังขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์นักขณะอ่านรายงานที่ลูกน้องส่งขึ้นมาครั้นได้ยินเสียงรายงาน เขาก็ร้องด่า “เช้าไม่มาเย็นไม่มา ปกติใช้เกี้ยวขนาดแปดคนหามไปเชิญก็ยังเชิญตัวมาไม่ได้ แต่พอบอกเขาว่ามีไม้ชั้นดีส่งมาที่นี่หลายท่อนถึงกับถ่อมาด้วยตัวเอง ข้าสู้ท่อนไม้สองสามท่อนยังไม่ได้เลย!”
พูดพลางโยนรายงานลับลงบนโต๊ะเสียงดังปึง
เขาลุกขึ้นเดินออกไปเบื้องนอก
ร้านโยวหวงมีห้องพิณซึ่งสร้างไว้ให้ลูกค้าลองบรรเลงโดยเฉพาะ ขณะที่หลี่ว์เสี่ยนผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเด็กรับใช้ของตนวางเตาซึ่งจุดถ่านเรียบร้อยไว้ในห้องอย่างรู้งาน ทั้งยังชงชาหิมะโปรยบึงมรกต[1]คุณภาพชั้นเลิศที่สุดเท่าที่มีในร้านของเขาให้เซี่ยเวยอีกด้วย
เขาส่งเสียงดังฟืดฟาดออกทางจมูกทันที
หลี่ว์เสี่ยนเดินเข้าไปเอานิ้วจิ้มหน้าผากเด็กรับใช้ “เขามาแค่ซื้อไม้จะได้เงินสักเท่าไรกันเชียว?เจ้ายกเตาผิงและชงชาชั้นดีให้เขาเช่นนี้ แล้วข้าที่เป็นเถ้าแก่ของเจ้ายังจะได้กำไรอะไรอีก? มีสมองหน่อยได้หรือไม่?”
เด็กรับใช้มองเขาอย่างเงียบงัน
นิสัยตระหนี่ถี่เหนียวของ
