เถ้าแก่ ตนแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วมิหนำซ้ำมีครั้งใดบ้างที่เซี่ยเซียนเซิงมาถึงแล้วได้ดื่มชาคุณภาพแย่ ต่อให้เขาไม่ได้เป็นคนชงเกรงว่าประเดี๋ยวเถ้าแก่ก็ต้องไปชงให้อย่างว่าง่ายอยู่ดี
แต่เขาไม่ได้โต้แย้งอะไร ถอยออกไปเงียบ ๆทั้งยังปิดประตูด้วย
หลี่ว์เสี่ยนโมโหจนถลึงตา “ดูเข้าสิ! ดูเข้าสิบ่าวไพร่พวกนี้ไร้การอบรมแค่ไหน! ผู้ใดเป็นนายของร้านโยวหวงนี้กันแน่!”
ยามนี้เซี่ยเวยกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งหลัวฮั่น[2]ทรงสี่เหลี่ยมซึ่งตั้งอยู่ริมหน้าต่าง เนื่องจากกลัวความหนาวเย็น จึงพาดผ้าห่มขนสัตว์ผืนบางลงบนขาด้วย ครั้นได้ยินก็หัวเราะเบา ๆ เพียงคราหนึ่ง
พอหลี่ว์เสี่ยนเดินเข้ามาก็พบว่าเขากำลังอ่านอะไรบางอย่าง
กระดาษเซวียนซึ่งเขียนตัวอักษรเต็มพืดนับสิบแผ่นน่าจะถูกม้วนมา ขอบทั้งสองข้างยังกระดกขึ้นเล็กน้อย ดูแล้วคล้ายจะเป็นกระดาษคำตอบข้อสอบ สิ่งที่เซี่ยเวยกำลังอ่านคือแผ่นด้านบน อ่านไปอ่านมาก็อดงอนิ้วเล็กน้อยพร้อมแตะริมฝีปากไม่ได้ ถึงขั้นเปล่งเสียงหัวเราะออกมา
ลายมือไก่เขี่ยนี่…หลี่ว์เสี่ยนเห็นแล้วปวดตา
เขาเลิกชายเสื้อคลุม ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามเซี่ยเวย กล่าวด้วยสีหน้าแปลกประหลาดว่า“ได้ยินว่าวันนี้เจ้าเข้าวังหลวงเพื่อสอบคัดเลือกผู้ที่จะมาเป็นพระสหายร่วมศึกษาขององค์หญิงพวกนี้คงไม่ใช่กระดาษคำตอบของคุณหนูตระกูลใหญ่พวกนั้นทั้งหมดกระมัง? ตัวอักษรนี้ออกจะน่าเกลียดเกินไปสักหน่อย…”
เซี่ยเวยกลับไม่ตอบคำ
เพียงดึงกระ
