ดาษคำตอบแผ่นอื่นที่อยู่ข้างใต้จำนวนสิบแผ่นออกมาโยนลงไปในเตาถ่านสบายๆ เพียงครู่เดียวก็เผาจนหมดสิ้น เขามีท่าทีไม่แยแสสักเท่าใดนัก ขณะนี้กระดาษคำตอบเหลือแค่แผ่นที่เพิ่งจะอ่านไปเมื่อสักครู่ซึ่งถูกม้วนเก็บและวางไว้ด้านข้าง
ครานี้เซี่ยเวยถึงเลิกคิ้วเล็กน้อยขณะพูดว่า“มีไม้ชิว[3]ชั้นดีมาที่ร้านของเจ้าใช่หรือไม่?”
ไม่เอ่ยปากยังพอทำเนา แต่พอเอ่ยปากก็ทำให้คนสำลักตาย
หากไม่ใช่เพราะยามนี้ตนกำลังทำงานให้คนผู้นี้อยู่ หลี่ว์เสี่ยนกล้ารับประกันเลยว่าคนอย่างเซี่ยเวย หากออกไปนอกร้านจะต้องถูกเขากระทืบตายแน่
แต่กลับทำได้เพียงอวยพรเซี่ยเวยในใจว่าทางที่ดีขอให้พิณคันต่อไปใช้เวลาแกะถึงสามปีห้าปี จากนั้นค่อยถูกคนใช้ดาบฟันไปเสีย
หลี่ว์เสี่ยนพลันกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชาตอบกลับไปว่า “ไม้ชิวชั้นดีน่ะมี แต่ข้ามีข่าวร้ายอยู่สองเรื่อง เจ้าอยากฟังเรื่องไหนก่อน?”
เซี่ยเวยถอนหายใจเบา ๆ “ยังคงคิดเรื่องของโหยวฟางอิ๋นผู้นั้นอยู่สินะ”
หากรู้ตั้งแต่แรกคงสั่งให้เจี้ยนซูมารับไม้แทนเขาแล้ว
เหตุใดต้องมาด้วยตัวเองนะยามนี้อีกฝั่ายไม่อาจทนฟังชื่อนี้ได้ พอได้ยินทีไรก็ต้องเต้นผางเป็นเจ้าเข้า ดวงใจอัดแน่นด้วยเพลิงโทสะ รู้สึกว่าตนเองกำลังถูกคนปันหัว “เจ้าสั่งให้พวกเขาไปสืบ แต่สืบมาตั้งหลายวันขนาดนี้แล้วได้ผลลัพธ์อะไรกลับมาบ้าง?”
ตอนที่รู้ว่าสี่ว์เหวินอี้เก็บเส้นไหมดิบเอาไว้และไม่ยอมปล่อยขาย หลี่ว์เสี่ยนก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าโหยว
