ให้สารถีออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลเจียง
ใกล้จะถึงเวลาต้องลั่นดาลประตูวังแล้ว
ขุนนางใหญ่ซึ่งถูกเรียกตัวให้เข้าวังมาเพื่อปรึกษาข้อราชการกะทันหันทยอยออกจากวังเช่นกัน
ระหว่างทางครั้นเห็นเซี่ยเวยยืนอยู่ตรงนั้นจึงอดถามไม่ได้ “รองราชครูเซี่ยมองอะไรอยู่ตรงนี้หรือ?”
เซี่ยเวยจึงละสายตา เปลี่ยนเป็นทอดตามองผืนฟั้าแทน
ยามพลบค่ำงดงามตระการตามากเป็นพิเศษ
จุดสูงสุดเหนือศีรษะเป็นท้องฟั้าสีน้ำเงินเข้มปลอดเมฆ เมื่อเคลื่อนสายตามองไปทางทิศประจิมจึงเห็นผืนฟั้าที่กำลังแปรเปลี่ยน เริ่มตั้งแต่สีม่วงเข้ม ไล่ไปสู่สีชาด กระทั่งถึงสีแดงทอง
แล้วตะวันสีทองหม่นก็เคลื่อนคล้อยไปในลำแสงสายัณห์สีทองแถบสุดท้ายของความมืดมิดแห่งอัสดงคต
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับหัวเราะออกมาเพียงหันกลับไปกล่าวกับใต้เท้าผู้นั้นว่า “อากาศดีจริง ๆ”
จบเล่ม 1โปรดติดตามเล่มถัดไป
