องด้วยนี่เป็นการทดสอบความรู้ ทำให้พลอยเกี่ยวพันถึงหน้าตา เพราะฉะนั้นนางจึงมีคนช่วยสืบเรื่องนิสัยใจคอและความชื่นชอบของเซี่ยเวยผู้เป็นรองราชครูขององค์รัชทายาทมาตั้งแต่แรกการ ‘เขียนตัวอักษรให้ดี’ ถูกเขียนไว้ลำดับแรกสุด
นางรู้ แต่นางไม่เคยคิดจะบอกผู้อื่น
ทว่าเจียงเสวี่ยหนิงกลับบอกหมดเปลือก…
คนผู้นี้ปราศจากความเห็นแก่ตัวแม้แต่น้อยเชียวหรือ?
เซียวซูพลันรู้สึกว่าตนอ่านนางไม่ค่อยออกและรู้สึกว่าเมื่อเทียบกับความใจกว้างในยามนี้ของเจียงเสวี่ยหนิงแล้ว ความรู้สึกเล็ก ๆ ที่อยากแย่งชิงความเป็นหนึ่งของตนคล้ายจะด้อยค่าลงไป
พลันบังเกิดความรู้สึกอันสลับซับซ้อนขึ้นมา
เซียวซูย่อมไม่รู้ว่ายามนี้เจียงเสวี่ยหนิงกำลังเบิกบานใจ นางคิดว่าทางที่ดีคุณหนูผู้โง่งมกลุ่มนี้ต้องกอดพระบาทพระพุทธองค์ให้มั่น ฉวยโอกาสตอนนี้รีบท่องตำราให้คล่อง เขียนตัวอักษรยามตอบข้อสอบด้วยความตั้งใจ ‘แผนการอันยิ่งใหญ่’ ที่จะได้กลับบ้านอย่างราบรื่นโดยเร็วของเปินกงคงต้องพึ่งพาพวกเจ้าแล้วละ!
ผู้อื่นกำลังฉกฉวยโอกาสท่องตำรา ทว่าเจียงเสวี่ยหนิงกลับรู้สึกว่าชีวิตมนุษย์ไม่เคยเต็มไปด้วยความหวังเช่นนี้มาก่อน นางเดินเข้าหอหลิวสุ่ยคิดจะชงชาให้ตนสักกา ไร้การเตรียมตัวแม้แต่น้อย เพียงรอให้มีคนมาตามพวกนางไปสอบ
แต่ยังชงชาไม่ทันเสร็จ เพิ่งจะต้มน้ำจนเดือดก็มี ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ เดินเข้ามา
เจียงเสวี่ยหนิงเหลือบมอง อดเลิกคิ้วไม่ได้
เหยาซี
อาจเพราะผ่านการร้
