มล้นด้วยจิตใจอันกระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวา ภายในดวงตามีแต่ความสุกใสและความดีงาม ครั้นถูกเนรเทศ เขาไม่เพียงไม่ใช่ลูกหลานของตระกูลใหญ่ แต่กลับกลายเป็นนักโทษผู้มีโทษติดตัว ลำบากตรากตรำ ณดินแดนอันเหน็บหนาว แม้จะเป็นขุนเขาและสายน้ำดังเดิม ทว่าในสายตากลับมีแต่ความเวิ้งว้างว่างเปล่า สิ่งที่เหลืออยู่ในความทรงจำมีเพียงความลำบากตรากตรำและภยันตรายของโลกใบนี้กับใจคนที่แปรเปลี่ยนง่ายเท่านั้น
บัดนี้สวรรค์มอบโอกาสให้นางอีกครา ให้กระแสธารแห่งกาลเวลาอันแสนจะยาวนานไหลทวนกลับ ทำให้นางได้พบหนุ่มน้อยผู้จริงใจและร้อนแรงที่มีอยู่ในความทรงจำของนางอีกหน
ความรู้สึกนี้นางไม่อาจตอบแทนได้แต่หากทำให้หนุ่มน้อยยังคงความดีงามเฉกเช่นที่มีอยู่ภายในความทรงจำได้ตลอดกาล มันจะน่าตื้นตันสักเพียงใดกัน
พิณที่เยี่ยนหลินซื้อมอบให้นางเมื่อกลางวันยังวางอยู่บนโต๊ะ
เจียงเสวี่ยหนิงจดจ้องเป็นเวลานาน ก่อนจะจดบันทึกพิณคันนี้ลงในสมุดบัญชีด้วย ใช้ตัวอักษรขนาดเล็กเขียนทำสัญลักษณ์อยู่ข้างท้ายแถวหนึ่ง ‘เงินสามพันตำลึง’
บทที่ 22 ไม่คู่ควร (2)เมื่อทำสัญลักษณ์เสร็จแล้วก็หัวเราะอย่างขมขื่น
เยี่ยนหลินช่างใช้เงินโดยไม่กะพริบตาเสียจริงเชียว คิดจะให้นางจนหมดตัวเลยหรือไร พิณคันนี้ซื้อมาด้วยราคาสามพันตำลึง ทว่ายามขายออกไปไม่รู้ว่าราคาจะลดลงไปเช่นไรแล้ว
หลี่ว์จ้าวอิ่นช่างเป็นพ่อค้าหน้าเลือดของแท้!
เหลียนเอ๋อร์และถังเอ๋อร์ไม่รู้ว่าเหตุในนางถึงนับสิ่
