งไร้การตั้งรับแม้แต่น้อย
ทรัพย์สมบัติทั้งหมดถูกยึดเข้าคลังหลวง ถูกตรวจสอบจนหมดสิ้น ส่วนคนเองก็ถูกขังอยู่ในคุกหลวง แม้ว่าเบื้องนอกจะมีคนพยายามวิ่งเต้นติดต่อ แต่ทรัพย์สินกลับมีอยู่จำกัด ทั้งยังไม่พบตัวท่านโหวและซื่อจื่อ กอปรกับต่อมาองครักษ์เสื้อแพรสืบได้ว่าจวนหย่งอี้โหวส่งสารติดต่อกับกลุ่มกบฏผิงหนานอ๋องจริง ฝั่าบาททรงพระพิโรธอย่างยิ่ง ฉะนั้นจึงไม่มีผู้ใดกล้าวิ่งเต้นให้จวนหย่งอี้โหวอีก
สุดท้ายเพราะเห็นแก่ท่านโหวซึ่งเคยสร้างคุณูปการให้แว่นแคว้นจึงละเว้นโทษประหารทั้งตระกูล
แต่การถูกเนรเทศเช่นนี้จะมีสภาพน่าอเนจอนาถและสิ้นหวังเพียงใด
ชาติก่อนหลังจากเยี่ยนหลินหวนคืนสู่ราชสำนักก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิงมักมีไออำมหิตแผ่ซ่านจากร่าง อีกทั้งยังยิ้มแย้มน้อยมาก
ราวกับว่าหนุ่มน้อยผู้ร้อนแรงภายในความทรงจำผู้นั้นของนางไม่เคยดำรงอยู่มีเพียงยามดึกสงัดที่เขานอนอยู่บนที่นอนในตำหนักบรรทมของนาง กุมมือนางเบา ๆ เล่าความรู้สึกและสิ่งที่เขาได้ประสบพบเจอมาทั้งหมดยามถูกเนรเทศไปยังดินแดนทุรกันดารและห่างไกลทางตะวันตกเฉียงเหนือเท่านั้นที่เจียงเสวี่ยหนิงจะรู้สึกว่านี่คือเยี่ยนหลิน…
คือเด็กหนุ่มซึ่งเคยเล่าถึงทัศนียภาพอันงดงามให้นางฟังเมื่อครั้งยังเยาว์วัย
เพียงแต่เรื่องที่เล่าไม่เหมือนเดิมแล้ว ครั้งวัยเยาว์เขาคือท่านโหวน้อยผู้สูงศักดิ์ สวมชุดหรูหรางามสง่าขี่อาชาพ่วงพี ชมขุนเขาและสายน้ำไปทั่วทุกแห่งหน เปีย
