เมื่อทั้งสองย้อนกลับไป ผู้คนภายในงานเทศกาลโคมไฟก็แยกย้ายกันไปพอสมควรแล้ว
เยี่ยนหลินจูงม้าและประคองส่งนางขึ้น ยังคงเดินทางออกจากงานด้วยวิธีการเฉกเช่นขามา
แต่กระนั้นก็ไม่ได้ควบม้าวิ่งห้อตะบึงอีกปล่อยให้ม้าเดินตามสบาย ร่วมนั่งบนหลังม้ากับนางไปตลอดทาง อยากจะให้ถนนที่มุ่งหน้ากลับจวนตระกูลเจียงสายนี้ยาวขึ้น ยาวขึ้นอีกสักหน่อย ท่องไปจวบจนชั่วฟั้าดินสลาย ทะเลแห้งเหือดศิลาผุกร่อน ไม่มีวันสิ้นสุดหนุ่มน้อยในยามนี้เปียมล้นด้วยความรู้สึกอันจริงใจ หญิงสาวผู้เป็นที่รักนั่งบนหลังม้า อิงแอบในอ้อมอกเขา ไม่อาจคิดถึงเรื่องอื่นใดไปชั่วขณะ
ดวงใจที่เต้นรัวอย่างรุนแรงครอบครองสติของเขาไปจนหมดสิ้น
เขาตั้งหน้าตั้งตารอวันที่จะมาถึงในภายภาคหน้าเสียเหลือเกิน โดยไม่ทันสังเกตว่าผู้ที่กำลังนั่งอยู่ด้านหน้าเขาเงียบงันอย่างไม่เคยเป็น
สายลมเย็นเยียบเล็กน้อย
เจียงเสวี่ยหนิงสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุซึ่งส่งผ่านมาจากหน้าอกข้างหลังนาง
เพียงแต่เมื่อนางมองทางกลับจวนตระกูลเจียงซึ่งดูคุ้นเคยมากขึ้นเรื่อย ๆ เบื้องหน้า นางก็ยิ่งทวีความสับสน หากนางอยู่ในวัยสาวเช่นยามนี้ ปราศจากความดึงดันและไม่รู้ความในชาติก่อน เมื่อได้พานพบหนุ่มน้อยที่ยอมบุกน้ำลุยไฟเพื่อนางก็คงรู้สึกยินดีปรีดา ขวยเขินเอียงอายกระโดดโลดเต้น และซาบซึ้งต่อกระบี่ของเขาดวงตาของเขา ฝั่ามือที่กุมมือนางจนแน่นของเขารวมถึงดอกพุดตานซึ่งถูกโยนลงมาจากกำแพงสูงดอกนั้นเป็นแน่แท้
