างใจสั่นสะท้านไหนจะเยี่ยนหลินที่มักเข้าออกวังหลวงอยู่เสมออีก…
หากนางพาตัวเองเข้าไป นั่นก็เท่ากับว่ารังเกียจที่ศีรษะและชะตาชีวิตตนเองแข็งแกร่งมากเกินไปแล้วจริง ๆ
เพียงแต่ยามที่เจียงปั๋อโหยวและเมิ่งซื่อเอ่ยถามเมื่อครู่มีเจียงเสวี่ยฮุ่ยนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย นางไม่อยากให้อีกฝั่ายมีความสุขมากเกินไปนัก ถึงจงใจลากเรื่องให้ยาวนานขนาดนั้น
แต่สุดท้ายผลลัพธ์ก็เหนือความคาดหมายอยู่บ้าง คล้ายว่าพวกเขาเห็นนางเป็นคนดีเลิศอย่างไรอย่างนั้น
แต่ก็ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย
ส่วนเมื่อเจียงเสวี่ยฮุ่ยเข้าวังไปเป็นพระสหายร่วมศึกษาแล้วจะทุกข์ทรมานหรือไม่
นั่นเกี่ยวอะไรกับนางด้วยล่ะ
*****
ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงกลับถึงห้องก็ให้พวกสาวใช้ขน ‘สมบัติส่วนตัว’ ออกมานับอีกรอบครุ่นคิดในใจว่า บัดนี้การเป็นพระสหายร่วมศึกษาตกไปอยู่ที่เจียงเสวี่ยฮุ่ยแล้ว เมื่อไม่ถูกคัดเลือก การเข้าวังหลวงย่อมไม่เกี่ยวข้องกับตนอีก ครั้นเป็นเช่นนี้วงโคจรซึ่งเกิดขึ้นในชาติก่อนจะเบี่ยงเบนจากจุดเดิมโดยสิ้นเชิง อีกทั้งนางไม่ได้ไปตอแยเสิ่นเจี้ยอีกด้วย เช่นนั้นก็เหลือเพียงหาโอกาสเหมาะสมบอกกล่าวเยี่ยนหลินให้ชัดเจน จากนั้นรอให้เรื่องของจวนหย่งอี้โหวแน่ชัด ไม่ว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะดีหรือร้าย นางก็พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว ต่อไปอาจกลับไปอยู่ทงโจว หรือไม่ก็หิ้วสัมภาระออกเดินทางทั่วหล้าเลียนแบบโหยวฟางอิ๋นในชาติก่อน
ทัศนียภาพของโลกภายนอกงดงามถึงเพียงนั้
