กาสอันดีที่จะได้เป็นพระสหายร่วมศึกษาขององค์หญิงใหญ่ ในเมืองหลวงมีคนตั้งมากมายเท่าใดที่ต่อให้ต้องเหลาศีรษะให้แหลมก็ต้องมุดแทรกเข้าไปให้จงได้ แต่ท่านกลับยกให้ผู้อื่นโดยทันที!”
เจียงเสวี่ยหนิงส่งเสียงหัวเราะพรืด “หากข้าอยากไปต่างหากถึงจะเรียกว่าโง่!”
อยู่ในวังสบายกว่าอยู่ข้างนอกที่ไหนกันเล่า
ยืน เดิน นั่ง นอน ต่างต้องมีกฎเกณฑ์อย่าว่าแต่พระสหายร่วมศึกษาที่คัดเลือกจากตระกูลขุนนางใหญ่เบื้องล่างเลย ต่อให้เป็นเหล่าพระชายาหรือพระสนมที่เข้าวังไปถวายการปรนนิบัติฮ่องเต้เองก็ยังต้องระมัดระวังคำพูดและการกระทำ ไม่อาจกล้าละเลยแม้แต่น้อย
นางเข้าวังหลวงมาแล้วถึงรู้ว่าชีวิตลำบากมากเพียงใด
โชคยังดีที่ต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮาต่อให้กระทำการอุกอาจไปสักหน่อยก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยอะไร
ทว่าการเป็นพระสหายร่วมศึกษาในชาติก่อนมีสภาพเป็นเช่นไรเล่าเซียวซูเชี่ยวชาญไปเสียทุกสิ่ง ร้ายกาจไปเสียทุกอย่าง กดดันนางจนหายใจไม่ออก องค์หญิงใหญ่เล่อหยางที่ ‘แค้นเพราะรัก’ ก็ฉวยโอกาสจับผิด ทั้งยังไม่ปล่อยตัวนางออกไปด้วย
และสิ่งที่น่ากลัวมากที่สุดก็คือมีสองวิชาที่เชิญเซี่ยเวยมาเป็นอาจารย์
ช่วงนี้ในชาติก่อนนางยังไม่ได้มีความแค้นอันใดกับเซี่ยเวย และอีกฝั่ายก็ไม่ได้สร้างความลำบากให้นางสักเท่าไร
ทว่าถ้าชาตินี้มีเซี่ยเวยเป็นอาจารย์ นางยังจะมีหนทางรอดอีกหรือยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องที่ก่อนหน้านี้สายตาขององค์หญิงใหญ่เล่อหยางทำเอาน
