หนุ่มน้อยแสนดีเช่นนี้ สมัยก่อนนางมีจิตใจอันเย็นชาถึงเพียงไหนกัน ถึงได้หักใจใช้คำพูดอันแสนโหดร้ายทารุณทำร้ายเขาได้ลงคอ
เยี่ยนหลินพานางไปทายปริศนาถึงแม้รางวัลจากการทายปริศนาโคมไฟจะเป็นของเล่นไม่มีราคาค่างวด เพราะได้รับมาโดยไม่ต้องจ่ายเงินจนให้ความรู้สึกคล้ายได้มาเปล่า ๆแต่ยามถือของกองโตในมือเข้าจริงกลับมีความสุขยิ่งกว่าใช้เงินซื้อหาเสียอีก
โคมประทีปอันงดงามมีเต็มท้องถนน เมื่อล่วงเข้ายามวิกาลก็สว่างไสวทุกดวง ยามผู้คนเดินสัญจรท่ามกลางพวกมัน ก็เหมือนดั่งเยื้องกรายท่ามกลางห้วงมหรรณพแห่งแสง
บทที่ 17 เต็มไปด้วยความเร่าร้อน (2)มีร้านหาบเร่แผงลอยกำลังร้องขายอาหารอยู่ข้างทาง
เยี่ยนหลินเห็นมีคนตั้งขายข้าวหัวไก่[1]ตะกร้าหนึ่ง กำลังร้องเรียกลูกค้าที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมาให้เข้ามาซื้อ เขาก็นึกได้ทันทีว่าหนิงหนิงชอบกินสิ่งนี้ เลยจูงมือนางไปซื้อ
มีคนซื้อจำนวนมาก สุดท้ายจึงเหลือไม่เท่าไร
พ่อค้าหาบเร่ผู้นั้นเห็นเขาแต่งกายหรูหรางดงามก็รีบเค้นรอยยิ้มพูดว่า “เพิ่งส่งมาจากซูโจวเมื่อวานซืน เป็นเมล็ดบัวหัวไก่ชั้นดี รสเลิศนักท่านจะลองชิมดูไหมขอรับ?”
ข้าวหัวไก่มีอีกชื่อหนึ่งว่าเชี่ยนสือ ปกติจะปลูกทางตอนใต้ ชื่อได้มาจากรูปลักษณ์ภายนอกที่เหมือนหัวไก่ ทว่าตอนกินเมื่อบิออกมาแล้วจะมี‘ข้าว’ หรือก็คือเนื้อข้างในนั่นเอง
ดูคล้ายเมล็ดบัวอยู่บ้าง
เยี่ยนหลินหยิบขึ้นมาดูผ่าน ๆ ตอบกลับไปว่า“ช่วงสองวันนี้สภาพน้ำของแม่น้ำเฉ
